In  the  Gurbani,  the  followers  are  guided  carefully  towards  Prabh,  the  all  pervading  imperishable  Creator;  the  Gurus  have  taken  all  efforts  to    make  their  followers  aware  not  only  about  negative  influences  of    Maya  attractions,  but  also  about  those  religious  shops,  which  rip  off  the  believers    financially  and  spiritually  by  misleading  them.  It  appears  that  the  Guru  has  heard  the  loud  drums  of  such  misleading  shops.  The  Guru’s  realm  is  limited  to  guide  the  followers  towards  Akalpurakh  by  making  them  aware  of  such  deceptive  behavior  of  the  thugs;  therefore,  the  Guru  doesn’t  trash  those  shops  directly.  I  am  going  to  share  with  you  the  following  shabda,  on  733,  SGGS  by  Fourth  Nanak.  Please  go  through  it  carefully  and  read  between  the  lines  to  understand  what  is  in  the  Guru’s  mind,  you  will  find  the  crystal  clear  message. 

ਸੂਹੀ  ਮਹਲਾ  ੪  ॥     

ਤਿਨ੍ਹ੍ਹੀ  ਅੰਤਰਿ  ਹਰਿ  ਆਰਾਧਿਆ  ਜਿਨ  ਕਉ  ਧੁਰਿ  ਲਿਖਿਆ  ਲਿਖਤੁ  ਲਿਲਾਰਾ  ॥     

ਤਿਨ  ਕੀ  ਬਖੀਲੀ  ਕੋਈ  ਕਿਆ  ਕਰੇ  ਜਿਨ  ਕਾ  ਅੰਗੁ  ਕਰੇ  ਮੇਰਾ  ਹਰਿ  ਕਰਤਾਰਾ  ॥੧॥ 

Sūhī  mėhlā  4.     

Ŧinĥī  anṯar  har  ārāḏẖi▫ā  jin  ka▫o  ḏẖur  likẖi▫ā  likẖaṯ  lilārā.   

Ŧin  kī  bakẖīlī  ko▫ī  ki▫ā  kare  jin  kā  ang  kare  merā  har  karṯārā.  ||1|| 

Raag  Soohi,  Bani  of  Fourth  Nanak. 

In  essence:  In  the  hearts,  only  those  persons  contemplate  Har,  who  are  destined  to  do  so.  How  anyone  can  slander  those  Har  devotees  by  whose  side  stands  my  Har,  the  Creator? 

             The  Guru  is  paving  a  path  towards  Har;  many  seekers  try  to  follow  this  path,  but  truly  only  those  follow,  who  are  destined  to  do  so;  they  contemplate  Har  seriously.  Obviously  all  people  do  not  follow  Har  path,  because  materialistically,  there  is  nothing  to  be  gained;  however,  those,  who  rise  above  Maya  goals,  make  Har  Naam  their  goal  of  life.

             ਤਿਨ੍ਹ੍ਹੀ  =  ਉਹਨਾਂ  ਮਨੁੱਖਾਂ  ਨੇ।  ਅੰਤਰਿ  =  ਆਪਣੇ  ਹਿਰਦੇ  ਵਿਚ।  ਧੁਰਿ  =  ਧੁਰ  ਦਰਗਾਹ  ਤੋਂ।  ਲਿਖਤੁ  =  ਲੇਖ।  ਲਿਲਾਰਾ  =  ਲਿਲਾਟ,  ਮੱਥੇ  ਉਤੇ।  ਬਖੀਲੀ  =  ਚੁਗ਼ਲੀ,  ਨਿੰਦਾ।  ਅੰਗੁ  =  ਪੱਖ।੧।

             ਹੇ  ਭਾਈ!  ਧੁਰ  ਦਰਗਾਹ  ਤੋਂ  ਜਿਨ੍ਹਾਂ  ਮਨੁੱਖਾਂ  ਦੇ  ਮੱਥੇ  ਉਤੇ  ਲੇਖ  ਲਿਖਿਆ  ਹੁੰਦਾ  ਹੈ,  ਉਹੀ  ਮਨੁੱਖ  ਆਪਣੇ  ਹਿਰਦੇ  ਵਿਚ  ਪਰਮਾਤਮਾ  ਦਾ  ਆਰਾਧਨ  ਕਰਦੇ  ਹਨ  (ਅਤੇ  ਪਰਮਾਤਮਾ  ਉਹਨਾਂ  ਦੀ  ਹੀ  ਪੱਖ  ਕਰਦਾ  ਹੈ)।  ਪਿਆਰਾ  ਕਰਤਾਰ  ਜਿਨ੍ਹਾਂ  ਦਾ  ਪੱਖ  ਕਰਦਾ  ਹੈ,  ਕੋਈ  ਮਨੁੱਖ  ਉਹਨਾਂ  ਦੀ  ਨਿੰਦਾ  ਕਰ  ਕੇ  ਉਹਨਾਂ  ਦਾ  ਕੁਝ  ਵਿਗਾੜ  ਨਹੀਂ  ਸਕਦਾ।੧।

ਹਰਿ  ਹਰਿ  ਧਿਆਇ  ਮਨ  ਮੇਰੇ  ਮਨ  ਧਿਆਇ 

ਹਰਿ  ਜਨਮ  ਜਨਮ  ਕੇ  ਸਭਿ  ਦੂਖ  ਨਿਵਾਰਣਹਾਰਾ  ॥੧॥  ਰਹਾਉ  ॥

Har  har  ḏẖi▫ā▫e  man  mere  man  ḏẖi▫ā▫e 

har  janam  janam  ke  sabẖ  ḏūkẖ  nivāraṇhārā.  ||1||  rahā▫o.     

Oh  my  mind!  Contemplate  Har  Naam,  because  it  is  Har,  who  is  potent  to  remove  the  afflictions  of  many  births.  Pause

             Clearly  the  Guru  states  that  none  other  than  Prabh  can  liberate  us  from  sinful  inclinations  we  hang  on  for  a  long  time.

             ਮਨ  =  ਹੇ  ਮਨ!  ਸਭਿ  =  ਸਾਰੇ।  ਨਿਵਾਰਣਹਾਰਾ  =  ਦੂਰ  ਕਰਨ  ਜੋਗਾ।੧।ਰਹਾਉ।

             ਹੇ  ਮੇਰੇ  ਮਨ!  ਪਰਮਾਤਮਾ  ਦਾ  ਨਾਮ  ਸਿਮਰਿਆ  ਕਰ।  ਹੇ  ਮਨ!  ਪ੍ਰਭੂ  ਦਾ  ਧਿਆਨ  ਧਰਿਆ  ਕਰ।  ਪਰਮਾਤਮਾ  (ਜੀਵ  ਦੇ)  ਜਨਮਾਂ  ਜਨਮਾਂਤਰਾਂ  ਦੇ  ਵਿਕਾਰ  ਦੂਰ  ਕਰਨ  ਦੀ  ਸਮਰਥਾ  ਰੱਖਦਾ  ਹੈ।੧।ਰਹਾਉ।

ਧੁਰਿ  ਭਗਤ  ਜਨਾ  ਕਉ  ਬਖਸਿਆ  ਹਰਿ  ਅੰਮ੍ਰਿਤ  ਭਗਤਿ  ਭੰਡਾਰਾ  ॥     

ਮੂਰਖੁ  ਹੋਵੈ  ਸੁ  ਉਨ  ਕੀ  ਰੀਸ  ਕਰੇ  ਤਿਸੁ  ਹਲਤਿ  ਪਲਤਿ  ਮੁਹੁ  ਕਾਰਾ  ॥੨॥ 

Ḏẖur  bẖagaṯ  janā  ka▫o  bakẖsi▫ā  har  amriṯ  bẖagaṯ  bẖandārā.     

Mūrakẖ  hovai  so  un  kī  rīs  kare  ṯis  halaṯ  palaṯ  muhu  kārā.  ||2||     

Har  has  blessed  Har’s  devotees  with  abundance  immortalizing  devotion  from  the  very  beginning;  fool  is  that  person,  who  becomes  competitor  of  Har’s  devotee,  because  by  having  rivalry  of  Har’s  devotee,  such  person  gets  dishonored  here  and  hereafter. 

             Look  carefully,  the  Guru  hints  at  those  persons,  who  claim  to  be  the  devotees  of  Prabh,  but  actually  they  are  not.  Their  goal  of  life  is  to  be  known  as  spiritual  guides  to  make  money.  Through  such  claims,  they  become  only  hypocrites,  because  they  don’t  have  what  they  claim  to  be,  and  they  remain  engrossed  in  Maya;  they  start  guiding  others  by  becoming  competitors  of  those  devotees  who  are  truly  able  to  guide  the  seekers.  The  Guru  elaborates  this  underlying  implication  of  the  Guru  Nanak  house  in  contexts  of  those,  who  set  up  their  own  religious  shops  during  the  Gurus  times  too.  In  the  following  verses,  the  Guru  tells  his  follower  how  to  find  an  important  virtue  in  any  spiritually  enlightened  person,  and  that  is  to  see  if  he  loves  Har  Naam  or  Maya.

             ਅੰਮ੍ਰਿਤ  ਭਗਤਿ  =  ਆਤਮਕ  ਜੀਵਨ  ਦੇਣ  ਵਾਲੀ  ਭਗਤੀ।  ਭੰਡਾਰਾ  =  ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।  ਰੀਸ  =  ਬਰਾਬਰੀ।  ਹਲਤਿ  =  ਇਸ  ਲੋਕ  ਵਿਚ  {अत्र}।  ਪਲਤਿ  =  {परत्र}  ਪਰਲੋਕ  ਵਿਚ।  ਕਾਰਾ  =  ਕਾਲਾ।੨।

             ਹੇ  ਭਾਈ!  ਧੁਰ  ਦਰਗਾਹ  ਤੋਂ  ਪਰਮਾਤਮਾ  ਨੇ  ਆਪਣੇ  ਭਗਤਾਂ  ਨੂੰ  ਆਪਣੀ  ਆਤਮਕ  ਜੀਵਨ  ਦੇਣ  ਵਾਲੀ  ਭਗਤੀ  ਦਾ  ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ  ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ  ਹੋਇਆ  ਹੈ।  ਜੇਹੜਾ  ਮਨੁੱਖ  ਮੂਰਖ  ਹੁੰਦਾ  ਹੈ  ਉਹੀ  ਉਹਨਾਂ  ਦੀ  ਬਰਾਬਰੀ  ਕਰਦਾ  ਹੈ  (ਇਸ  ਈਰਖਾ  ਦੇ  ਕਾਰਨ,  ਸਗੋਂ)  ਉਸ  ਦਾ  ਮੂੰਹ  ਇਸ  ਲੋਕ  ਤੇ  ਪਰਲੋਕ  ਵਿਚ  ਕਾਲਾ  ਹੁੰਦਾ  ਹੈ  (ਉਹ  ਲੋਕ  ਪਰਲੋਕ  ਵਿਚ  ਬਦਨਾਮੀ  ਖੱਟਦਾ  ਹੈ)।੨।

ਸੇ  ਭਗਤ  ਸੇ  ਸੇਵਕਾ  ਜਿਨਾ  ਹਰਿ  ਨਾਮੁ  ਪਿਆਰਾ  ॥     

ਤਿਨ  ਕੀ  ਸੇਵਾ  ਤੇ  ਹਰਿ  ਪਾਈਐ  ਸਿਰਿ  ਨਿੰਦਕ  ਕੈ  ਪਵੈ  ਛਾਰਾ  ॥੩॥ 

Se  bẖagaṯ  se  sevkā  jinā  har  nām  pi▫ārā.     

Ŧin  kī  sevā  ṯe  har  pā▫ī▫ai  sir  ninḏak  kai  pavai  cẖẖārā.  ||3||     

Only  those  persons  are  Har’s  devotees  and  servants,  who  love  Har  Naam;  by  serving  them,  Har  is  obtained;  their  slanderers  get  dishonored.

             Above,  the  Guru  states  that  we  can  obtain  Har  only  through  those  devotees,  who  only  love  Har  Naam  not  Maya.  Maya  remains  insignificant  for  Har’s  real  devotees.  A  religious  shop  runner  cannot  help  the  seekers  to  realize  Prabh,  because  he  is  himself  in  the  quagmire  of  Maya.  Look  around  today  and  see  those  Babas  and  saints  who  claim  to  make  the  seeker  better  off  financially  and  to    help  him  or  her  to  obtain  Prabh  as  well.  Look  around  those,  who  try  to  sell  their  Cds  or  aticles  about  the  Gurbani.  What  can  they  teach  us?  Their  eyes  remain  fixed  on  wealth;  they  want  as  much  as  money  in  their  hands  as  they  can.  They  are  just  like  those  seekers,  who  suffer  because  of  such  quagmire.

             ਤੇ  =  ਤੋਂ,  ਦੀ  ਰਾਹੀਂ।  ਪਾਈਐ  =  ਮਿਲਦਾ  ਹੈ।  ਕੈ  ਸਿਰਿ  =  ਦੇ  ਸਿਰ  ਉਤੇ।  ਛਾਰਾ  =  ਸੁਆਹ।  ਪਵੈ  ਛਾਰਾ  =  ਸੁਆਹ  ਪੈਂਦੀ  ਹੈ।੩।

             ਹੇ  ਭਾਈ!  ਉਹੀ  ਮਨੁੱਖ  ਭਗਤ  ਹਨ,  ਉਹ  ਮਨੁੱਖ  (ਪਰਮਾਤਮਾ  ਦੇ)  ਸੇਵਕ  ਹਨ,  ਜਿਨ੍ਹਾਂ  ਨੂੰ  ਪਰਮਾਤਮਾ  ਦਾ  ਨਾਮ  ਪਿਆਰਾ  ਲੱਗਦਾ  ਹੈ।  ਉਹਨਾਂ  (ਸੇਵਕਾਂ  ਭਗਤਾਂ)  ਦੀ  ਸਰਨ  ਪਿਆਂ  ਪਰਮਾਤਮਾ  (ਦਾ  ਮਿਲਾਪ)  ਪ੍ਰਾਪਤ  ਹੁੰਦਾ  ਹੈ।  (ਸੇਵਕਾਂ  ਭਗਤਾਂ  ਦੇ)  ਨਿੰਦਕ  ਦੇ  ਸਿਰ  ਉਤੇ  (ਤਾਂ  ਜਗਤ  ਵਲੋਂ)  ਸੁਆਹ  (ਹੀ)  ਪੈਂਦੀ  ਹੈ।੩।

             The  following  verses  are  very  important  to  understand  the  entire  thought  the  Guru  wants  to  pass  on  to  his  followers:

ਜਿਸੁ  ਘਰਿ  ਵਿਰਤੀ  ਸੋਈ  ਜਾਣੈ  ਜਗਤ  ਗੁਰ  ਨਾਨਕ  ਪੂਛਿ  ਕਰਹੁ  ਬੀਚਾਰਾ  ॥     

ਚਹੁ  ਪੀੜੀ  ਆਦਿ  ਜੁਗਾਦਿ  ਬਖੀਲੀ  ਕਿਨੈ  ਨ  ਪਾਇਓ  ਹਰਿ  ਸੇਵਕ  ਭਾਇ  ਨਿਸਤਾਰਾ  ॥੪॥੨॥੯॥ 

Jis  gẖar  virṯī  so▫ī  jāṇai  jagaṯ  gur  Nānak  pūcẖẖ  karahu  bīcẖārā.     

Cẖahu  pīṛī  āḏ  jugāḏ  bakẖīlī  kinai  na  pā▫i▫o  har  sevak  bẖā▫e  nisṯārā.  ||4||2||9|| 

A  person,  who  has  experienced  Har  in  his  heart,  knows  how  it  is  felt  after  realizing  Har;  go  and  ask  Guru  Nanak,  the  Guru  of  the  world  (here  Guru  Nanak  is  supposed  to  be  understood  as  “  the  Guru  Nanak’s  house,  which  experienced  Har  in  fact);    from  the  beginning  to  date  and  through  the  period  of  fourth  Nanaks,  no  one  ever  has  realized  Har  through  reviling;  only  through  loving  Har’s  devotees,  one  is  saved  (one,  who  serves  Har,  doesn’t  slander  the  real  devotees).

             It  appears  the  Guru  is  addressing  the  issue  of  those,  who  claim  to  be  the  Guru,  but  slander  others;  giving  examples  of  the  period  of  four  Sikh  Gurus  including  himself,  he  says,”  Har  was  never  realized  by  those  who  got  into  slandering  and  rivalry.  Guru  Nanak,  the  world  Guru,  teaches  us  that  Har  is  realized  through  doing  Har’s  devotion  and  loving  Har’s  devotees.

             ਜਿਸੁ  ਘਰਿ  =  ਜਿਸ  ਦੇ  ਘਰ  ਵਿਚ,  ਜਿਸ  ਦੇ  ਹਿਰਦੇ-ਘਰ  ਵਿਚ।  ਵਿਰਤੀ  =  ਵਾਪਰਦੀ  ਹੈ।  ਪੂਛਿ  =  ਪੁੱਛ  ਕੇ।  ਚਹੁ  ਪੀੜੀ  =  ਚਹੁ  ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ  ਵਿਚ,  ਕਦੇ  ਭੀ।  ਆਦਿ  ਜੁਗਾਦਿ  =  ਜਗਤ  ਦੇ  ਸ਼ੁਰੂ  ਤੋਂ,  ਜੁਗਾਂ  ਦੇ  ਸ਼ੁਰੂ  ਤੋਂ।  ਬਖੀਲੀ  =  ਚੁਗ਼ਲੀ  ਕਰਨ  ਨਾਲ।  ਕਿਨੈ  =  ਕਿਸ  ਨੇ  ਭੀ।  ਭਾਇ  =  ਭਾਵਨਾ  ਨਾਲ।  ਨਿਸਤਾਰਾ  =  ਪਾਰ-ਉਤਾਰਾ।੪।

             ਹੇ  ਭਾਈ!  (ਉਂਞ  ਤਾਂ  ਆਪਣੇ  ਅੰਦਰ  ਦੀ  ਫਿਟਕਾਰ  ਨੂੰ)  ਉਹੀ  ਮਨੁੱਖ  ਜਾਣਦਾ  ਹੈ  ਜਿਸ  ਦੇ  ਹਿਰਦੇ  ਵਿਚ  ਇਹ  ਬਖ਼ੀਲੀ  ਵਾਲੀ  ਦਸ਼ਾ)  ਵਾਪਰਦੀ  ਹੈ।  (ਪਰ)  ਤੁਸੀ  ਜਗਤ  ਦੇ  ਗੁਰੂ  ਨਾਨਕ  (ਪਾਤਸ਼ਾਹ)  ਨੂੰ  ਭੀ  ਪੁੱਛ  ਕੇ  ਵਿਚਾਰ  ਕਰ  ਵੇਖੋ  (ਇਹ  ਯਕੀਨ  ਜਾਣੋ  ਕਿ)  ਜਗਤ  ਦੇ  ਸ਼ੁਰੂ  ਤੋਂ  ਲੈ  ਕੇ  ਯੁਗਾਂ  ਦੇ  ਸ਼ੁਰੂ  ਤੋਂ  ਲੈ  ਕੇ,  ਕਦੇ  ਵੀ  ਕਿਸੇ  ਮਨੁੱਖ  ਨੇ  (ਮਹਾ  ਪੁਰਖਾਂ  ਨਾਲ)  ਈਰਖਾ  ਦੀ  ਰਾਹੀਂ  (ਆਤਮਕ  ਜੀਵਨ  ਦਾ  ਧਨ)  ਨਹੀਂ  ਲੱਭਾ।  (ਮਹਾਂ  ਪੁਰਖਾਂ  ਨਾਲ)  ਸੇਵਕ-ਭਾਵਨਾ  ਰੱਖਿਆਂ  ਹੀ  (ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ  ਤੋਂ)  ਪਾਰ-ਉਤਾਰਾ  ਹੁੰਦਾ  ਹੈ।੪।੨।੯।

             In  the  Gurbani,  The  Guru  stresses  on  the  importance  of  the  Guru  by  using  the  words  like  “the  perfect  Guru”  and  “Satiguru”  to  make  aware  of  his  followers  not  to  fall  for  those  Maya  engrossed  individuals  posing  as  “Gurus”.  I  give  here  a  couple  of  verses  about  this:

ਗੁਰੁ  ਪੂਰਾਭੇਟੈ  ਵਡਭਾਗੀ  ਆਠ  ਪਹਰ  ਪ੍ਰਭੁ  ਜਾਪੈ  ॥  (71,  SGGS)

Gur  pūrā  bẖetai  vadbẖāgī  āṯẖ  pahar  parabẖ  jāpai.

With  great  luck,  one,  who  meets  the  perfect  Guru,  remembers  Prabh  all  the  time.

ਸਤਿਗੁਰੁ  ਦਾਤਾ  ਹਰਿ  ਨਾਮ  ਕਾ  ਪ੍ਰਭੁ  ਆਪਿ  ਮਿਲਾਵੈ  ਸੋਇ  ॥  (39,  SGGS)
Saṯgur  ḏāṯā  har  nām  kā  parabẖ  āp  milāvai  so▫e.

Satiguru  is  the  giver  of  Har  Naam  and  it  is  Har,  who  unites  the  mortal  with  the  Satiguru.

             It  is  made  clear  that  the  true  Guru  remains  totally  engrossed  in  Har  Naam  not  in  Maya  pursuits;  above  shabda  clearly  states  that  the  Guru  Nanak  house  has  been  devoted  to  Har  Naam  only.  Even  in  the  times  of  Fourth  Nanak,  who  penned  down  this  shabda,  many  people  were  targeted  by  some  opportunists  to  collect  money  in  the  name  of  the  Guru.  He  is  addressing  his  Sikhs  to  be  wise  and  to  see  who  the  true  Guru  is.  He  also  indicates  that  these  religious  shops,  which  indulge  in  slandering  “the  Guru  Nanak  house,”  lack  spirituality,  and  they  are  unable  to  guide  the  seekers  towards  Akalpurakh.

             In  Sikhi,  the  Guru-throne  ended  after  Tenth  Nanak  and  the  Sikhs  were  attached  to  Sri  Guru  Granth  Sahib,    as  their    Shabd  Guru.  Today,  all  Sikhs  should  remain  bound  together  in  contexts  of  believing  in  One  All  Pervading  Akalpurakh  and  accepting  only  Sri  Guru  Granth  Sahib  as  their  Guru;  all  the  religious  shops  around  should  be  discredited.  No  Sikh  becomes  the  Guru  or  Saint  but  “Bhai  Sahib”  by  remaining  totally  devoted  to  the  Guru  Nanak  House.  It  is  very  important  for  us  as  Sikhs  to  clean  our  Maya  filthy  minds  through  Har  Naam  as  our  Guru  Sri  Guru  Granth  sahib  guides  us.

             First  Nanak’s  shabdas  are  elaborated  by  all  other  Nanaks  in  detail  to  make  his  Gurbani  easier  for  us  to  understand.  No  interpretation  of  the  Gurbani  is  better  than  the  interpretation  done  by  our  Gurus  in  Sri  Guru  Granth  Sahib.  If  we  pay  attention,  we  will  not  leave  our  brothers  and  sisters  to  remain  fragile  to  the  religious  shops  opening  all  around.  As  there  is  no  space  left  for  rituals  in  Sri  Guru  Granth  Sahib,  we  should  also  abandon  all  religious  rites  and  rituals  once  for  all.  We  are  not  supposed  to  follow  the  crowd  but  our  glorious  Satiguru  Nanak  only.    What  we  experience,  good  or  bad,  should  be  taken  as  the  Will  of  Imperishable  Prabh.  We  should  just  work  hard,  do  our  responsibility  towards  all,  share  with  others  who  are  unfortunate  and  remain  focusing  on  Har  Naam.

             All  others,  who  make  claims  of  miracles  or  direct  ticket  to  Prabh’s  court,  are  not  worth  of  our  attention.

Interpretation  in  Punjabi  is  by  Dr  Sahib  Singh

Humbly

G  Singh

Note:    Har  is  written  as  “ਹਰਿ”;  I  just  write  Har,  it  can  be  written  as  Har  (i)

In Sri Guru Granth Sahib, there is First Nanak’s expressed truth about those persons who don’t care what the Guru says but remain interested in those things that lead them to frustrations and sufferings. The Guru points out our indifference toward our Creator through a metaphor of a frog, which remains engrossed in its own interests being unaware of the singing of a bumble bee around a beautiful lotus nearby. Here are those verses, on 24 SGGS

ਐਬ ਤਨਿ ਚਿਕੜੋ ਇਹੁ ਮਨੁ ਮੀਡਕੋ ਕਮਲ ਕੀ ਸਾਰ ਨਹੀ ਮੂਲਿ ਪਾਈ ॥  

ਭਉਰੁ ਉਸਤਾਦੁ ਨਿਤ ਭਾਖਿਆ ਬੋਲੇ ਕਿਉ ਬੂਝੈ ਜਾ ਨਹ ਬੁਝਾਈ ॥੨॥ 

Aib tan chikrho ih man meedko kamal kee saar nahee mool paa-ee.

Bha-ur ustaad nit bhaakhi-aa bolay ki-o boojhai jaa nah bujhaa-ee. ||2||

In essence:  The mind of the mortal, being in the dirt of vices, doesn’t understand the presence of Akalpurakh within like a frog that doesn’t know the value of the lotus flower nearby it. As a frog remains indifferent to the singing bumble bee on the lotus close by, the Guru recites the shabda in praise of Akalpurakh, but the mortal’s frog like mind doesn’t understand that; how can the mortal understand that if Prabh doesn’t want him to know?

              ਤਨਿ = ਸਰੀਰ ਵਿਚ। ਮੀਡਕੋ = ਮੀਡਕੁ, ਡੱਡੂ। ਸਾਰ = ਕਦਰ। ਮੂਲਿ = ਬਿਲਕੁਲ, ਉੱਕਾ ਹੀ। ਉਸਤਾਦੁ = ਗੁਰੂ। ਭਾਖਿਆ = ਬੋਲੀ, ਉਪਦੇਸ਼। ਬੁਝਾਈ = ਸਮਝ।੨।

              (ਜਦ ਤਕ) ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਚਿੱਕੜ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮਨ (ਉਸ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ) ਡੱਡੂ (ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ) ਹੈ, (ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਉੱਗੇ ਹੋਏ) ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕਦਰ (ਇਸ ਡੱਡੂ-ਮਨ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੈ ਸਕਦੀ (ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੂਝ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ)। (ਭੌਰਾ ਆ ਕੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਉਤੇ ਗੁੰਜਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਮਸਤ ਡੱਡੂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ) ਗੁਰੂ-ਭੌਰਾ ਸਦਾ (ਹਰੀ-ਸਿਮਰਨ ਦਾ) ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਡੱਡੂ-ਮਨ ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੇਹੀ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।੨।

ਆਖਣੁ ਸੁਨਣਾ ਪਉਣ ਕੀ ਬਾਣੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਰਤਾ ਮਾਇਆ ॥  

ਖਸਮ ਕੀ ਨਦਰਿ ਦਿਲਹਿ ਪਸਿੰਦੇ ਜਿਨੀ ਕਰਿ ਏਕੁ ਧਿਆਇਆ ॥੩॥

Aakhan sunnaa pa-un kee banee ih man rataa maa-i-aa.

Khasam kee nadar dilahi pasinday jinee kar ayk Dhi-aa-i-aa. ||3||

As long as this mind is drenched in Maya, its listening and uttering religious discourses are useless. Prabh, the husband, loves and blesses those ones who meditate on Him with complete reverence.

              ਪਉਣ ਕੀ ਬਾਣੀ = ਹਵਾ ਦੀ ਨਿਆਈਂ (ਇਕ ਕੰਨੋਂ ਆ ਕੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਲੰਘ ਗਈ), ਬੇ-ਅਸਰ। ਰਤਾ = ਰੱਤਾ, ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਦਿਲਹਿ ਪਸਿੰਦੇ = ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਸੰਦ। ਕਰਿ ਏਕੁ = ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸਰਧਾ ਨਾਲ।੩।

              (ਹੇ ਕਾਜ਼ੀ! ਜਦ ਤਕ) ਇਹ ਮਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਹੀ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ (ਮਜ਼ਹਬੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਮਸਲੇ) ਸੁਣਨੇ ਸੁਣਾਣੇ ਬੇ-ਅਸਰ ਹਨ। ਉਹੀ ਬੰਦੇ ਮਾਲਕ-ਰੱਬ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹੀ ਬੰਦੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ ਹੈ।੩।

ਤੀਹ ਕਰਿ ਰਖੇ ਪੰਜ ਕਰਿ ਸਾਥੀ ਨਾਉ ਸੈਤਾਨੁ ਮਤੁ ਕਟਿ ਜਾਈ ॥  

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਰਾਹਿ ਪੈ ਚਲਣਾ ਮਾਲੁ ਧਨੁ ਕਿਤ ਕੂ ਸੰਜਿਆਹੀ ॥੪॥੨੭॥ 

Teeh kar rakhay panj kar saathee naa-o saitaan mat kat jaa-ee.

Naanak aakhai raahi pai chalnaa maal Dhan kit koo sanji-aahee. ||4||27||

You keep thirty fasts and you do five times prayer by thinking that your bad acts, which give you bad name, will be forgotten. Nanak says:  tread on the right path; for what you are gathering all this wealth (you will one day depart from here)?

              These verses are addressed to a hypocrite Muslim who does all rites but remains into vices; however, its application is beyond that; the Guru says that anyone who acts hypocritically, his or her bad acts cannot go away.

              ਤੀਹ = ਤੀਹ ਰੋਜ਼ੇ। ਪੰਜ = ਪੰਜ ਨਿਮਾਜ਼ਾਂ। ਮਤੁ ਕਟਿ ਜਾਈ = ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਏ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ (ਮਾੜਾ ਬੰਦਾ) ਨਾਹ ਆਖੇ। ਰਾਹਿ = ਰਸਤੇ ਉਤੇ। ਕਿਤ ਕੂ = ਕਾਹਦੇ ਲਈ? ਸੰਜਿਆਹੀ = ਤੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।੪।

              (ਹੇ ਕਾਜ਼ੀ!) ਤੂੰ ਤੀਹ ਰੋਜ਼ੇ ਗਿਣ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਪੰਜ ਨਿਮਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ (ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾਵੇ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਕਿ) ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੁਸਲਮਾਨ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਪਰ, ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ (ਹੇ ਕਾਜ਼ੀ!) ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਉਤੇ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ (ਠੱਗੀ ਫਰੇਬ ਕਰ ਕੇ) ਮਾਲ ਧਨ ਕਿਉਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? (ਤੂੰ ਨਿਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੂੰ ਧਨ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅਤੇ ਕਾਮ-ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਇਹ ਰਸਤਾ ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਦਾ ਹੈ)।੪।੨੭।

              Through the metaphors of birds, fish, deer, frog and cows, First Nanak has conveyed his messages to us;  in the  shabda below, first, he makes his  message beautiful and attractive with metaphors, then he offers  his own views about the road, which leads us to our Creator. He guides us to become worthy of Prabh’s union; he asks us to be decorated with virtues. Let us look at those virtues, which are needed for Prabh’s union:  Here is his shabda on 359, SGGS:

ਆਸਾ ਘਰੁ ੬ ਮਹਲਾ ੧ ॥ 

Āsā gẖar 6 mėhlā 1.  

Raag Asa, house 6. Bani of First Nanak

ਮਨੁ ਮੋਤੀ ਜੇ ਗਹਣਾ ਹੋਵੈ ਪਉਣੁ ਹੋਵੈ ਸੂਤ ਧਾਰੀ ॥ 

ਖਿਮਾ ਸੀਗਾਰੁ ਕਾਮਣਿ ਤਨਿ ਪਹਿਰੈ ਰਾਵੈ ਲਾਲ ਪਿਆਰੀ ॥੧॥ 

Man moṯī je gahṇā hovai pa▫uṇ hovai sūṯ ḏẖārī.  

Kẖimā sīgār kāmaṇ ṯan pahirai rāvai lāl pi▫ārī. ||1|| 

In Essence: If a bride makes her pure mind her ornament like a pure pearl, if she pierces it through the thread of her breath enveloped in Har Naam and gets decorated with the ornament of tolerance, then she enjoys the company her Beloved Prabh by becoming dear to Him.

              The mortal bride needs to decorate herself to become attractive to her spouse Prabh; how can she do that? The Guru says that she should acquire virtues like purity of mind, forgiveness and love for Prabh

              ਪਉਣੁ = ਹਵਾ, ਸੁਆਸ। ਸੂਤ = ਧਾਗਾ। ਕਾਮਣਿ = ਇਸਤ੍ਰੀ। ਤਨਿ = ਤਨ ਉਤੇ। ਰਾਵੇ = ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਮਿਲਦੀ ਹੈ।੧।

              ਜੇ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣਾ ਲਏ (ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਨ ਲਈ ਧਾਗੇ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ) ਜੇ ਸੁਆਸ ਸੁਆਸ (ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਮੋਤੀ ਪ੍ਰੋਣ ਲਈ) ਧਾਗਾ ਬਣੇ, ਜੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵਧੀਕੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਲੈਣ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਸਿੰਗਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਪਹਿਨ ਲਏ, ਤਾਂ ਪਤੀ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।੧।

ਲਾਲ ਬਹੁ ਗੁਣਿ ਕਾਮਣਿ ਮੋਹੀ ॥ 

ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੋਹਿ ਨ ਅਵਰੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ 

Lāl baho guṇ kāmaṇ mohī.  

Ŧere guṇ hohi na avrī. ||1|| rahā▫o. 

 Oh Virtuous Prabh! A bride, who is fascinated by your virtues, doesn’t see your virtues in anyone else. Pause

              The Guru expresses how the mortal bride gets attracted to Prabh’s virtues and how she doesn’t see anyone equally virtuous as her Spouse Prabh is. If that faith is built in the mind, duality of the mind ends; in this situation, the mortal bride loves Prabh only. This point is stressed repeatedly in the Gurbani. We are always in duality; as a matter of fact, we just don’t know how to love our Creator; the Gurbani keeps telling us in different ways how to live in our Creator’s love. Just like the frog absorbed in its own interests, we are absorbed in our own interests.

              ਲਾਲ = ਹੇ ਲਾਲ! ਬਹੁ ਗੁਣਿ = ਬਹੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ। ਹੋਹਿ ਨ = ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਵਰੀ = ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚ।੧।ਰਹਾਉ।

              ਹੇ ਬਹੁ-ਗੁਣੀ ਲਾਲ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇਹੜੀ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰਤਿ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ (ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦੀ)।੧।ਰਹਾਉ।

ਹਰਿ ਹਰਿ ਹਾਰੁ ਕੰਠਿ ਲੇ ਪਹਿਰੈ ਦਾਮੋਦਰੁ ਦੰਤੁ ਲੇਈ ॥ 

ਕਰ ਕਰਿ ਕਰਤਾ ਕੰਗਨ ਪਹਿਰੈ ਇਨ ਬਿਧਿ ਚਿਤੁ ਧਰੇਈ ॥੨॥ 

Har har hār kanṯẖ le pahirai ḏāmoḏar ḏanṯ le▫ī.  

Kar kar karṯā kangan pahirai in biḏẖ cẖiṯ ḏẖare▫ī. ||2||

When a bride wears a garland of Prabh’s memory, she makes Prabh’s Name her decorative lip paste and she wears bangles of Prabh’s devotion, then she becomes able to settle her mind on Prabh (then she doesn’t wander around).

              Now the Guru expresses how the mortal bride lives after falling in love with Prabh spouse; she has Har Naam at her tongue, Prabh’s memory decorates her thinking, and her mind remains focused on Prabh spouse.

              ਕੰਠਿ = ਗਲ ਵਿਚ। ਦਾਮੋਦਰੁ = {ਦਾਮ ਉਦਰ = ਜਿਸ ਦੇ ਲੱਕ ਦੁਆਲੇ ਤੜਾਗੀ ਹੈ} ਪਰਮਾਤਮਾ। ਦੰਤੁ = ਦੰਦਾਸਾ। ਕਰ = ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ। ਕਰਿ = ਕਰ ਕੇ। ਚਿਤ ਧਰੇਈ = ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ।੨।

              ਜੇ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਨੂੰ ਹਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ-ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ (ਦੰਦਾਂ ਦਾ) ਦੰਦਾਸਾ ਵਰਤੇ, ਜੇ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਭਗਤੀ-ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਕੰਗਣ ਬਣਾ ਕੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਪ੍ਰਭੂ-ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੨।

ਮਧੁਸੂਦਨੁ ਕਰ ਮੁੰਦਰੀ ਪਹਿਰੈ ਪਰਮੇਸਰੁ ਪਟੁ ਲੇਈ ॥ 

ਧੀਰਜੁ ਧੜੀ ਬੰਧਾਵੈ ਕਾਮਣਿ ਸ੍ਰੀਰੰਗੁ ਸੁਰਮਾ ਦੇਈ ॥੩॥ 

Maḏẖusūḏan kar munḏrī pahirai parmesar pat le▫ī.  

Ḏẖīraj ḏẖaṛī banḏẖāvai kāmaṇ sarīrang surmā ḏe▫ī. ||3|| 

Such a mortal bride wears a ring of Prabh’s love and she makes her faith in Prabh her silken clothes; she puts color of patience in her hair partings and applies Prabh’s love in her eyes (This way, she becomes attractive to her spouse).

              As worldly bride wears a ring of commitment, the soul bride wears a ring of Prabh’s love as a commitment to Him; her love for Prabh becomes her beautiful attractive clothes (no garb is necessary) as well; if she fills her eyes with Prabh’s love, she will look at all others alike as her spouse Prabh does; she must acquire such virtues.

              ਮਧੁਸੂਦਨੁ = ਪਰਮਾਤਮਾ। ਕਰ = ਹੱਥਾਂ (ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ) ਤੇ। ਪਟੁ = ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜਾ। ਧੜੀ = ਮਾਂਗ, ਪੱਟੀ। ਸ੍ਰੀਰੰਗੁ = ਲੱਛਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ।੩।

              ਜੇ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਹਰੀ-ਭਜਨ ਦੀ ਮੁੰਦਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਮ ਦੀ ਓਟ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤ ਦਾ ਰਾਖਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਬਣਾਏ, (ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ) ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਪੱਟੀਆਂ ਸਜਾਣ ਹਿਤ ਵਰਤੇ, ਲੱਛਮੀ-ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ (ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ) ਸੁਰਮਾ ਪਾਏ।੩।

ਮਨ ਮੰਦਰਿ ਜੇ ਦੀਪਕੁ ਜਾਲੇ ਕਾਇਆ ਸੇਜ ਕਰੇਈ ॥ 

ਗਿਆਨ ਰਾਉ ਜਬ ਸੇਜੈ ਆਵੈ ਤ ਨਾਨਕ ਭੋਗੁ ਕਰੇਈ ॥੪॥੧॥੩੫॥ 

Man manḏar je ḏīpak jāle kā▫i▫ā sej kare▫ī. 

Gi▫ān rā▫o jab sejai āvai ṯa Nānak bẖog kare▫ī. ||4||1||35|| 

Oh Nanak! If the bride uses her mind as Prabh’s temple by lighting a lamp of the Guru guidance in it and she uses her body as a bed to meet Prabh,  then Prabh, the King of Divinity, comes to that bed and their union occurs.

              The Guru advises us to obtain virtues and to develop love for Prabh in a way that Prabh should be pleased; if we do that, then there is certainty of Prabh’s union.

              Obviously, Prabh is not pleased with any show off, or some kind of rituals like visiting to pilgrimage places, doing ablutions, giving away charity on certain days and praying to Prabh on certain times and days. Prabh gets attracted to eminent display of virtues. The Guru relives us from all the burden put on us by the established rituals and rites. To realize Prabh, we must follow the Guru who has realized Prabh actually. Following a misled crowd will lead us to frustration. Living as per the Guru says, will take us out of that crowd.

              ਮੰਦਰਿ = ਮੰਦਰ ਵਿਚ। ਦੀਪਕੁ = ਦੀਵਾ। ਕਾਇਆ = ਸਰੀਰ, ਹਿਰਦਾ। ਗਿਆਨ ਰਾਉ = ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਾਜਾ।੪।

              ਜੇ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਏ, ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ (ਪ੍ਰਭੂ-ਮਿਲਾਪ ਵਾਸਤੇ) ਸੇਜ ਬਣਾਏ, ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਆਤਮਕ ਸਿੰਗਾਰ ਉਤੇ ਰੀਝ ਕੇ) ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ-ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਹਿਰਦੇ-ਸੇਜ ਉਤੇ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।੪।੧।੩੫।

❀ ਨੋਟ: ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਿੰਗਾਰਦੀ ਹੈ ਤਾ ਕਿ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ-ਪਤੀ ਦਾ ਆਤਮਕ ਮੇਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਮੇਲ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਤਦੋਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਜੀਵ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਏ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਖ਼ੂਬ-ਸੂਰਤੀ ਵਾਸਤੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਹੇਠ-ਲਿਖੇ ਆਤਮਕ ਗਹਿਣੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ-ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਚਰਨ, ਸੁਆਸ ਸੁਆਸ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ, ਖਿਮਾ, ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ, ਆਦਿਕ।

❀ ਨੋਟ: ‘ਘਰੁ ੬’ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹ ਵਿਚ ੫ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਵੱਡੇ ਅੰਕ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਛੋਟਾ ਅੰਕ ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹ ਦਾ ਹੀ ਹੈ।

              As Sikhs, first, we need to realize that Prabh is merciful and forgiving and He is beyond animosity; to be with Prabh, we need to acquire Prabh’s such virtues for ourselves. Forgiveness and tolerance kill anger; if we have anger, we cannot be forgiving and willing to harbor tolerance. Going beyond animosity kills anger and conceit; if we have conceit, we cannot go above animosity. Drenching in Prabh’s love, we should deal with others alike; by doing so, we will see the world appearing totally different to us. And, that is what First Nanak wants from us.

In Punjabi, interpretation is by Dr. Sahib Singh

Humbly

G Singh