GURSOCH-The Gurbani Connection

Dealing With The World While Remaining Connected To The Creator

By G.Singh in GURBANI ARTICLES

We, Sikhs, are very proud of our Gurus; they have led the Sikhs through horrible times; when the sense of treating all humans equally was strangled openly, the Gurus were actually promoting it; they took the greatest risk of confronting the people in power, and they ignored the norms set up centuries ago as a part of “God’s set up rules.” Unfortunately, those norms are also being advocated today by some people who somehow have succeeded in luring some Sikhs toward them like caste system and senseless rituals. In context of civil rights of human beings, the Gurus kept infusing that sense of freedom which is deemed today as the basic norms of a democratic society. That was a simple part of their teachings because they went further to reach to a peak of spirituality where conflicts, three modes of Maya and other selfish inclinations totally become void. That state of mind qualifies a Sikh to be a true Guru Follower; the path on which the Gurus have led us is very tough to tread on; however, it lays a foundation of the ultimate freedom for a Sikh who, if remains determined, enjoys it eventually.

I am going to share with my readers the experience of a Guru follower in the Guru’s own words; the Guru followers, who get changed through the Guru teachings, do not follow the group mentality ( Mehla 4, SGGS), organized religions (3, SGGS ) and do not care what other people think or say about Sikhi (399 SGGS); it is a devoted path after surrendering to the Guru teachings. The Sikh Gurus applaud and praise His devotees more than any already established entity in the world. Why? Its answer takes us back to the path on which His devotees walked on in the past and do these days as well. Sikhi is not for bragging about, and it is certainly not to prove others wrong but to experience what was experienced by His Devotees and the Gurus themselves. We can never understand intensity of their experience if we keep measuring it with abundance of knowledge layered in scientific outlook; If you want to remain tied to a group or an organization to trash others, this Guru Shabda is not for you. This Guru Shabda is on 384, SGGS. Let us go deep while studying it and analyze if we have progressed or not!

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ਸਾਚਿ ਨਾਮਿ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਲਾਗਾ ॥

ਲੋਗਨ ਸਿਉ ਮੇਰਾ ਠਾਠਾ ਬਾਗਾ ॥੧॥

Āsā mėhlā 5. Sācẖ nām merā man lāgā.

Logan si▫o merā ṯẖāṯẖā bāgā. ||1||

In Essence: My mind is attached to His Eternal Name, now my dealing with people has become just a formality.

Please think about it carefully how we deal in this society. Do we deal just normally in this world or indulge in it too much? In these verses, one condition is put before changing the behavior and that is to get attached to the Creator. If that truly occurs (getting the mind attached to the Creator), the behavior of the mind is destined to change; if it doesn’t change, there is a deficiency in the attachment we claim for the Creator.

ਸਾਚਿ = ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ। ਨਾਮਿ = ਨਾਮ ਵਿਚ। ਸਿਉ = ਨਾਲ। ਠਾਠਾ ਬਾਗਾ = ਠੱਠ, ਵੱਗ, ਠਾਹ-ਠੀਆ, ਕੰਮ ਸਾਰਨ ਜੋਗਾ ਉੱਦਮ, ਉਤਨਾ ਕੁ ਵਰਤਣ-ਵਿਹਾਰ ਜਿਤਨੇ ਦੀ ਅੱਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਲੋੜ ਪਵੇ।੧।

(ਹੇ ਭਾਈ!) ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ (ਸਦਾ) ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਉਤਨਾ ਕੁ ਹੀ ਵਰਤਣ-ਵਿਹਾਰ ਹੈ ਜਿਤਨੇ ਦੀ ਅੱਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।੧।

ਬਾਹਰਿ ਸੂਤੁ ਸਗਲ ਸਿਉ ਮਉਲਾ ॥

ਅਲਿਪਤੁ ਰਹਉ ਜੈਸੇ ਜਲ ਮਹਿ ਕਉਲਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

Bāhar sūṯ sagal si▫o ma▫ulā.

Alipaṯ raha▫o jaise jal mėh ka▫ulā. ||1|| rahā▫o.

In Essence: Outwardly I deal with all on good terms (nicely); however, I remain detached to all as the lotus in the water. Pause

The Guru teaches us very beautifully how to attach to Akalpurakh, how to keep that attachment intact and how to detach from the world we are put in. An example is given of lotus flower which has to be in the (usually) dirty water but its beauty of remaining above that dirty water has become an inspiration for the devotee of Akalpurakh. Advice is: live right in this Maya fascinated world but without getting affected by its negative influences.

ਬਾਹਰਿ = ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ, ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਸਮੇਂ। ਸੂਤੁ ਮਉਲਾ = ਸੂਤ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਅਲਿਪਤੁ = ਨਿਰਲੇਪ। ਰਹਉ = ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਉਲਾ = ਕੌਲ-ਫੁੱਲ।੧।ਰਹਾਉ।

(ਹੇ ਭਾਈ!) ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਵਰਤਣ-ਵਿਹਾਰ ਸਮੇ ਮੈਂ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, (ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੋਇਆ ਭੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਇਉਂ) ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ (ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੀ) ਕੌਲ-ਫੁੱਲ (ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ)।੧।ਰਹਾਉ।

ਮੁਖ ਕੀ ਬਾਤ ਸਗਲ ਸਿਉ ਕਰਤਾ ॥

ਜੀਅ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪੁਨਾ ਧਰਤਾ ॥੨॥

Mukẖ kī bāṯ sagal si▫o karṯā.

Jī▫a sang parabẖ apunā ḏẖarṯā. ||2||

In Essence: I am talking terms with all; however, I keep my heart fixed on Prabh.

The Guru teaching is not to become silent sage; it is not to severe relations if negativity is experienced but it is about remaining focused on Prabh while dealing with all good and bad people. A beautiful idea is enveloped in these verses. Dealing with people by keeping Prabh in the heart will take away all kinds of conflicts within and out because His memory makes the mind pure: no hatred, no anger in context of disagreement, no desire to insult others or to prove to be superior to others. All the negativity that brings anxiety, hatred, hard feelings and revenge is leveled completely when He is kept in the mind; such sweet is His memory. Why we don’t come close to that feeling? Answer lies in our being loaded with so much stuff that is quiet contrary to the Guru teachings. In real life, the Guru faced anger and conceit loaded with hatred; however, he remained calm till the last breath; what he wrote, he lived it, and he proved how the memory of the Creator could become so powerful.

ਮੁਖ ਕੀ ਬਾਤ = ਮੂੰਹੋਂ ਗੱਲਾਂ। ਜੀਅ ਸੰਗਿ = ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਜਿੰਦ ਵਿਚ।੨।

(ਹੇ ਭਾਈ!) ਮੈਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ (ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ) ਮੂੰਹੋਂ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ (ਪਰ ਕਿਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਫਸਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ) ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।੨।

ਦੀਸਿ ਆਵਤ ਹੈ ਬਹੁਤੁ ਭੀਹਾਲਾ ॥

ਸਗਲ ਚਰਨ ਕੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਰਾਲਾ ॥੩॥

Ḏīs āvaṯ hai bahuṯ bẖīhālā.

Sagal cẖaran kī ih man rālā. ||3||

In Essence: My behavior appears dreadfully cold; however, my mind is utterly humble toward all.

You see, the people are judgmental; they are habitual of describing other people fully without even knowing them; this is what the Guru indicates here. Remaining focused on the Creator, brings peace to the mind, and the commotion all around becomes totally uninteresting; when we don’t show interest in some one’s futile talk, our responses become cold or very formal and that is the time when we face displeasure of that person because he or she doesn’t want to hear what he or she doesn’t like; such a person is interested in praising and applauding. Here the Guru expresses clearly that internally, the minds of His devotees are totally void of pride and that is why they are totally embodiment of humility but people don’t understand that, and they judge the devotees in a wrong way.

ਭੀਹਾਲਾ = ਡਰਾਉਣਾ, ਰੁੱਖਾ, ਬੇ-ਮੇਹਰਾ, ਕੋਰਾ। ਰਾਲਾ = ਚਰਨ-ਧੂੜ, ਖ਼ਾਕ।੩।

(ਹੇ ਭਾਈ! ਮੇਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੱਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ) ਬੜਾ ਰੁੱਖਾ ਕੋਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ (ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ) ਇਹ ਮਨ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੩।

ਨਾਨਕ ਜਨਿ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥

ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਏਕੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥੪॥੩॥੫੪॥

Nānak jan gur pūrā pā▫i▫ā.

Anṯar bāhar ek ḏikẖā▫i▫ā. ||4||3||54||

In Essence: Nanak says: who has obtained the perfect Guru, he is enabled (by the perfect Guru) to envision the one Creator being present within and outside.

In Gurbani, the path of Akalpurakh is shown rightful way only by the perfect Guru who himself experienced union with Him and then shows Him to others as well. In the last verses, the Guru stresses on the importance of the perfect Guru (please note down the word “perfect” used with the Guru). So this change in behavior comes only if a perfect Guru is obtained and followed flawlessly. Today, Sikh’s perfect Guru is Sri Guru Granth Sahib.

Through Sri Guru Granth Sahib, a Sikh can get changed to behold the Creator within, in every one and everywhere. To reach to that peak, living by keeping Prabh’s memory in the heart is mandatory. Living right in the Maya prevailed world but remaining detached like a lotus is the Guru’s call; if we, Sikhs, want to reach to that state of mind where He is realized within and beheld everywhere, we need to do our home work and certainly overhaul ourselves. Talking or debating or making display of our knowledge will not help us in becoming true Guru followers. Sikhi should not be judged by the numbers but quality.

ਜਨਿ = ਜਨ ਨੇ, ਦਾਸ ਨੇ। ਅੰਤਰਿ = ਅੰਦਰ-ਵੱਸਦਾ। ਬਾਹਰਿ = ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ।੪।

ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜਿਸ (ਭੀ) ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੂਰਾ ਗੁਰੂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ (ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ) ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ (ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸਲੂਕ ਭੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਮੋਹ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਰਤਿ ਅੰਦਰ-ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਹੀ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ)।੪।੩।੫੪।

Mere talks lead us to nowhere; debating about the experience we don’t have is wastage of time; proving others wrong is an iceberg of self conceit that kills our spiritual instinct bit by bit. As the Guru says, choice always is with the mortals; choosing the Guru path and remaining faithful to him while battling within positively can bring attention of the Creator. Searching Him within is an initial step and when He is realized within, the outside world is changed significantly. When we don’t even realize His presence within, how can we dream to become the Guru followers? His presence within first must be believed, then it should be felt and then to unite with Him, the barrier created by Maya must be demolished. For that, we must abandon the crowd mentality. You are in the crowd, you are no body but when you are out of the crowd, you are noticed. It is the story of getting noticed by Him through displaying positivity. When we become one with Him, we certainly split away from the crowd; therefore, as the Guru says, we should deal with the people (Maya influenced) by remaining focused on the Creator heartily.

May the Creator bless you!

Interpretation in Punjabi is done by Dr. Sahib Singh Ji.

Humbly,

G Singh

A Story Of Pitiable Choices And The Guru Advice

By G.Singh in GURBANI ARTICLES

To experience the Creator, following the true Guru is mandatory. Following one’s own mind and harboring a wish of beholding the Creator is a folly in the spiritual realms. It is one’s responsibility to make a living by working hard sincerely. That alone is not enough to experience the Creator because to experience Him, it must be under stood how His show is played and how to remain immaculate like a lotus in His glittering show. There is a thin line on which all His true devotees walked; by following their tracks, over indulgence in the worldly commotion must be ceased. We cannot have the both ways; we must know through a true Guru how the Creator is felt and envisioned throughout His expansion. The following Guru Shabda expresses our sealed destiny of failure in spiritual progression. The Creator has blessed us with the intellect which is very much necessary to survive in His harmonious and contradictory show. Unfortunately, the same intellect becomes a reason of our failure to realize Him. Gurbani is an expression of spiritual experience; its truth is realized if that same very experience is obtained; it should be used to have the experience it glorifies. Why we miss the Guru message? Why do we remain on the hot plate of desires that burns us slowly? What is that which keeps us away from our Creator? All these questions are answered in this Shabda; please be with me, I shall take you through the Guru Guidance that should not be ignored if truly we want to become the Guru followers, it is on 832, in Raag Bilawal by Mehla 1.

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥ ਮਨ ਕਾ ਕਹਿਆ ਮਨਸਾ ਕਰੈ ॥

ਇਹੁ ਮਨੁ ਪੁੰਨੁ ਪਾਪੁ ਉਚਰੈ ॥ ਮਾਇਆ ਮਦਿ ਮਾਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਨ ਆਵੈ ॥

ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਮੁਕਤਿ ਮਨਿ ਸਾਚਾ ਭਾਵੈ ॥੧॥

Bilāval mėhlā 1. Man kā kahi▫ā mansā karai.

Ih man punn pāp ucẖrai. Mā▫i▫ā maḏ māṯe ṯaripaṯ na āvai.

Ŧaripaṯ mukaṯ man sācẖā bẖāvai. ||1||

Raag Bilawal, Bani of First Nanak.

In Essence: The mortal does what his or her mind says, and talks about virtue and sin. The mortal, engrossed in Maya – intoxication, remains unsatisfied. One can obtain satiation and liberation only when Akalpurakh pleases to the mind.

What we deem as a profitable and necessary for our life is not necessarily useful for our spiritual progression; our conclusion about something profitable and necessary is based on the influence on us of the three modes of Maya we are stuck with. All the solutions of our problems are sought through those ways out that lead us right into the quagmire of Maya influences. What is really important is either ignored or deemed as an irrational. Our Guru says that we get spiritually doomed as we try to satisfy our insatiable minds. How our minds can be satiated is revealed to us by our Guru but we don’t have that experience that brings contented state of mind. Our Guru reflects on the reasons behind our failure to bring contentment to our minds, and he inspires us to do what is very important to obtain the spiritual goal by questioning those temporary goals that we adore. What the Guru says is coming out of his experience through which practically he has been gone; like a lotus is bound in the water, we are bound in Maya; however, the Guru inspires us to take inspiration from the lotus not to get drenched in the water it sprouts out. Living in the Maya doesn’t stop us from progressing spiritually if we remain aware of our inclination towards those desires that drown us in infatuation and attachment of Maya. To be successful in this, we must follow the Guru guided path, and we must be determined not to follow the crowd mentality. It is a unique experience but we should realize that the crowd is always fascinated with common experiences. We need wealth, relations and other stuff to survive in His created show; the Guru doesn’t ask us to abandon everything and sit idle in His memory or go out in solitude; contrarily, he simply asks us to fall in love with the Creator in a way that His memory in the mind should guide our actions triggered by our needs and desires. The Guru leads us to a state of mind where one lives just as we see a movie without participation in the occurrences or reactions displayed in the movie. In spiritual realms it is also called: Turi Awastha/ a fourth state of mind. It is very subtle to understand because we are loaded with a lot of baggage. Remember He is present within us and we just don’t try to connect to Him. The Guru is addressing that issue in the following:

ਮਨਸਾ = ਬੁੱਧੀ, ਅਕਲ। ਉਚਰੈ = ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਦਿ = ਮਦ ਵਿਚ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ। ਮਾਤੇ = ਮਸਤੇ ਹੋਏ ਨੂੰ। ਮੁਕਤਿ = (ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੰਜੇ ਵਿਚੋਂ) ਖ਼ਲਾਸੀ। ਮਨਿ = ਮਨ ਵਿਚ। ਸਾਚਾ = ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ।੧।

(ਪ੍ਰਭੂ-ਨਾਮ ਤੋਂ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀ) ਬੁੱਧੀ (ਭੀ) ਮਨ ਦੇ ਕਹੇ ਵਿਚ ਤੁਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ, ਇਹ ਮਨ ਨਿਰੀਆਂ ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ (ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ) ਪੁੰਨ ਕੀਹ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਕੀਹ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ (ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ) ਰਜੇਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਰਜੇਵਾਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਖ਼ਲਾਸੀ ਤਦੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।੧।

ਤਨੁ ਧਨੁ ਕਲਤੁ ਸਭੁ ਦੇਖੁ ਅਭਿਮਾਨਾ ॥

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕਿਛੁ ਸੰਗਿ ਨ ਜਾਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

Ŧan ḏẖan kalaṯ sabẖ ḏekẖ abẖimānā.

Bin nāvai kicẖẖ sang na jānā. ||1|| rahā▫o.

In Essence: The mortal feels proud to see his body, wealth, wife and all that; however, nothing goes with him (as the end arrives) Pause

Now here is the choice the Guru gives to us: sticking to the Creator by praising His name and deeming all the rest as a temporary show. The Guru says that these things that we adore do not help us when we depart from here; If that is accepted (many people will not, especially those who have come to a conclusion that life is to live one time and it must be lived to the full. It is a given fact that spirituality has nothing to do the physical experience of pleasures but it enables us to enjoy a continuous bliss within by connecting to the Creator); we must learn how to live totally in humbleness regardless what we have like power and wealth. Let me give one example, a guard at the bank guards the bank money but never feels proud of the money in the Bank. What is the reason? He understands that the money belongs to the investors not to Him. Same way, Guru asks us to deem whatever is around us as not belonging to us but to Him. Nothing is there to feel proud of, it is all for His glory. Try to believe that your family belongs to Him and you are just an assigned helper. If really we live that feeling, a lot of baggage will be off our minds and our deeds will be directed by His love. As we know very well, this so much talked and adored pride all the time fails to keep us happy. Let the conceit die at its own death.

ਕਲਤ = ਇਸਤ੍ਰੀ {ਨੋਟ: ਇਹ ਲਫ਼ਜ਼ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਪੁਲਿੰਗ ਹੈ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਲਫ਼ਜ਼ कलत्र ਨਪੁੰਸਕ ਲਿੰਗ ਹੈ}। ਅਭਿਮਾਨਾ = ਹੇ ਅਭਿਮਾਨੀ!।੧।ਰਹਾਉ।

ਹੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਜੀਵ! ਵੇਖ, ਇਹ ਸਰੀਰ, ਇਹ ਧਨ, ਇਹ ਇਸਤ੍ਰੀ-ਇਹ ਸਭ (ਸਦਾ ਨਾਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ) ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ (ਜੀਵ ਦੇ) ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।੧।ਰਹਾਉ।

ਕੀਚਹਿ ਰਸ ਭੋਗ ਖੁਸੀਆ ਮਨ ਕੇਰੀ ॥

ਧਨੁ ਲੋਕਾਂ ਤਨੁ ਭਸਮੈ ਢੇਰੀ ॥

ਖਾਕੂ ਖਾਕੁ ਰਲੈ ਸਭੁ ਫੈਲੁ ॥

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਨਹੀ ਉਤਰੈ ਮੈਲੁ ॥੨॥

Kīcẖėh ras bẖog kẖusī▫ā man kerī.

Ḏẖan lokāŉ ṯan bẖasmai dẖerī.

Kẖākū kẖāk ralai sabẖ fail.

Bin sabḏai nahī uṯrai mail. ||2||

In Essence: One fulfills his mind’s pleasures and thus enjoys revelry; (When one dies) his wealth goes to others and the body becomes a heap of ashes. Thus, the dust mingles with the dust, and the entire expansion becomes dust. Without the Guru Shabda, the filth (of Maya) doesn’t go away.

Now the Guru is coming back to the stuff we totally get indulged in. All the pleasures, revelry and the activities of satisfying the mind do not bring peace. They actually create filth in the mind. Why it is filth? It is filth because it marred the mind by taking all its virtues away. The wealth, for which bad deeds are embraced and decency is compromised, is passed on to others and the body becomes the part of this earth again. Why this game goes on? The Guru says that the mortals do not learn anything from this over indulgence, and without the Guru, they fail to clean their filth. Different ways by which many people try to please their souls is not helpful in obtaining eternal happiness. All joys coming out of Maya are short lived; however, the bliss obtained after eradicating conceit and infatuation is stable.

ਕੀਚਹਿ = ਕਰੀਦੇ ਹਨ। ਕੇਰੀ = ਦੀ, ਦੀਆਂ। ਭਸਮੈ = ਸੁਆਹ ਦੀ। ਖਾਕੂ = ਖ਼ਾਕ ਵਿਚ। ਫੈਲੁ = ਪਸਾਰਾ।੨।

ਮਾਇਕ ਰਸਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਕਰੀਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣੀਦੀਆਂ ਹਨ, (ਪਰ ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੇ) ਧਨ (ਹੋਰ) ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਢੇਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਪਸਾਰਾ (ਅੰਤ) ਖ਼ਾਕ ਵਿਚ ਹੀ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਮਨ ਉਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ) ਮੈਲ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਲਹਿੰਦੀ।੨।

ਗੀਤ ਰਾਗ ਘਨ ਤਾਲ ਸਿ ਕੂਰੇ ॥

ਤ੍ਰਿਹੁ ਗੁਣ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਦੂਰੇ ॥

ਦੂਜੀ ਦੁਰਮਤਿ ਦਰਦੁ ਨ ਜਾਇ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਦਾਰੂ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥੩॥

Gīṯ rāg gẖan ṯāl sė kūre.

Ŧarihu guṇ upjai binsai ḏūre.

Ḏūjī ḏurmaṯ ḏaraḏ na jā▫e.

Cẖẖūtai gurmukẖ ḏārū guṇ gā▫e. ||3||

In Essence: The songs, melodies and rhythmic beats are false (temporary). One comes and goes under the influence of three modes of Maya and remains away from the Creator. The pain doesn’t go away because of ill – intellect (the intellect that is into duality). Gurmukh is liberated because of singing the curing praises of Akalpurakh.

As per Gurbani, the world is created and bound to Maya. This bondage keeps the soul separate from the Creator. The one who follows the Guru gets liberated from the Maya bondage by praising the Creator, but who seek refuge of others (duality), they cannot get rid of this pain: the pain of separation from Him and the pain created by desires. What is the other refuge, the Guru reflects on that below.

ਘਨ = ਬਹੁਤ। ਸਿ = ਇਹ ਸਾਰੇ। ਕੂਰੇ = ਕੂੜੇ, ਝੂਠੇ। ਤ੍ਰਿਹੁ ਗੁਣ = ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ। ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ = (ਜੀਵ) ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ = ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਆਸਰੇ ਦੀ ਝਾਕ। ਦਰਦ = ਰੋਗ।੩।

(ਪ੍ਰਭੂ-ਨਾਮ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਕੇ) ਮਨੁੱਖ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਰਾਗ ਤੇ ਤਾਲ ਆਦਿਕਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਪਰਚਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠੇ ਉੱਦਮ ਹਨ (ਕਿਉਂਕਿ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵ) ਤਿੰਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ (ਪ੍ਰਭੂ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ) ਵਿਛੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। (ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਦੀ) ਹੋਰ ਝਾਕ ਤੇ ਭੈੜੀ ਮਤਿ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਆਤਮਕ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। (ਇਸ ਦੂਜੀ ਝਾਕ ਤੋਂ, ਦੁਰਮਤਿ ਤੋਂ, ਆਤਮਕ ਰੋਗ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ) ਖ਼ਲਾਸੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦਾ ਹੈ (ਇਹ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦਾ) ਦਾਰੂ ਹੈ।੩।

ਧੋਤੀ ਊਜਲ ਤਿਲਕੁ ਗਲਿ ਮਾਲਾ ॥

ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਪੜਹਿ ਨਾਟ ਸਾਲਾ ॥

ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ਮਾਇਆ ਮਦੁ ਪੀਆ ॥

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਭਗਤਿ ਨਾਹੀ ਸੁਖੁ ਥੀਆ ॥੪॥
Ḏẖoṯī ūjal ṯilak gal mālā.

Anṯar kroḏẖ paṛėh nāt sālā.

Nām visār mā▫i▫ā maḏ pī▫ā.

Bin gur bẖagaṯ nāhī sukẖ thī▫ā. ||4||

In Essence: Some people wear white loin – cloth, anoint the brows with a mark and wear rosary around the neck. Within them is anger and they read (scriptures) and performs dramas (like playing acts of religious stories). They forget His Name and drink the Maya – wine. Without the Guru, one cannot perform Akalpurakh’s devotion, and the peace is not attained.

There are some people who think that by performing and showing off religious deeds they can get liberated from Maya but it is not possible because they do keep them tied to the bonds of Maya. By wearing symbols and robes or reading scriptures, one cannot get liberated because within them the fire of conceit and anger continues to burn. It is all like having intoxication of Maya; it is nothing more than that. In reality, without the Guru, one doesn’t learn how to be truly devotional, and one fails to obtain peace. The Guru gives a complete procedure; if we miss one item of the procedure, we will fall flat; the Guru keeps making us aware from these falls.

ਊਜਲ = ਚਿੱਟੀ। ਗਲਿ = ਗਲ ਵਿਚ। ਨਾਟ ਸਾਲਾ = ਨਾਟ-ਘਰ, ਜਿਥੇ ਨਾਟ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਦੁ = ਸ਼ਰਾਬ।੪।

ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੀ ਧੋਤੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ (ਮੱਥੇ ਉਤੇ) ਤਿਲਕ ਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ (ਵੇਦ ਆਦਿਕਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ) ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਉੱਦਮ ਇਉਂ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਟ-ਘਰ ਵਿਚ (ਨਾਟ-ਵਿੱਦਿਆ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰ ਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ)। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਭੁਲਾ ਕੇ ਮਾਇਆ (ਦੇ ਮੋਹ) ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, (ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ)। ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।੪।

In the following, the Guru elaborates on the separation from Akalpurakh in forms reincarnation; many out there do not believe in reincarnation even being Sikhs; they try to give new meaning to the word “Joon.” They also strongly believe that in Gurbani the central idea is only expressed in the Rahao Verses (which is not true always) and they believe that there is no mention of reincarnation in Rahao Verses. They need to search more for that because the Guru uses the expression of reincarnation in the Rahao Verses as well. Those references are found on 190, 195, 1137, 1255, 1267 1322, SGGS.

ਸੂਕਰ ਸੁਆਨ ਗਰਧਭ ਮੰਜਾਰਾ ॥

ਪਸੂ ਮਲੇਛ ਨੀਚ ਚੰਡਾਲਾ ॥

ਗੁਰ ਤੇ ਮੁਹੁ ਫੇਰੇ ਤਿਨ੍ਹ੍ਹ ਜੋਨਿ ਭਵਾਈਐ ॥

ਬੰਧਨਿ ਬਾਧਿਆ ਆਈਐ ਜਾਈਐ ॥੫॥

Sūkar su▫ān garḏẖabẖ manjārā.

Pasū malecẖẖ nīcẖ cẖandalā.

Gur ṯe muhu fere ṯinĥ jon bẖavā▫ī▫ai.

Banḏẖan bāḏẖi▫ā ā▫ī▫ai jā▫ī▫ai. ||5||

In Essence: Those who turn their back to the Guru are put through various existences like, dogs, swine, donkeys, cats, animals, and mean, lower and merciless beings. Thus being in bonds, they come and go.

Note: Some people interpret the first verse: Those who turn away from the Guru, they are dogs, swine and so on. I disagree with such interpretation because the Guru is not into name calling but is describing what happens to those who follow their own ill – intellect instead of following the Guru. The word “ਜੋਨਿ ਭਵਾਈਐ “ is passive form of the active form of the expression “bhawana” which means “ to make wander”

The Guru takes the mortals to the Creator; when the Guru is ignored, the Creator is ignored. When that occurs, the mortals end up in various existences. The Guru breaks up the bonds; however, without the Guru, the bonds remain in force. Vaaka number 3 is elaborated here. The separation from the Creator remains due to the mortals’ infatuation with the Maya.

ਸੂਕਰ = ਸੂਰ। ਸੁਆਨ = ਕੁੱਤੇ। ਗਰਧਭ = ਖੋਤੇ। ਮੰਜਾਰਾ = ਬਿੱਲੇ। ਤੇ = ਤੋਂ। ਬੰਧਨਿ = ਬੰਧਨ ਵਿਚ।੫।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰ ਕੁੱਤੇ ਖੋਤੇ ਬਿੱਲੇ ਪਸ਼ੂ ਮਲੇਛ ਨੀਚ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਭਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੫।

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਲਹੈ ਪਦਾਰਥੁ ॥ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਕਿਰਤਾਰਥੁ ॥

ਸਾਚੀ ਦਰਗਹ ਪੂਛ ਨ ਹੋਇ ॥ ਮਾਨੇ ਹੁਕਮੁ ਸੀਝੈ ਦਰਿ ਸੋਇ ॥੬॥

Gur sevā ṯe lahai paḏārath. Hirḏai nām saḏā kirṯārath.

Sācẖī ḏargėh pūcẖẖ na ho▫e. Māne hukam sījẖai ḏar so▫e. ||6||

In Essence: Through the Guru Service (by following the Guru honestly), one procures Naam – wealth and one’s mind is ever benefited (from it). In His Eternal court, nobody questions then. The one, who obeys His Ordinance, becomes successful in His court.

Let us look at what the Guru has said so far. When one involves only in satiating the insatiable mind, his or her separation from the Creator continues. All things, all revelry and all claims end in nothing because when we depart from here only His Name helps us. Over indulgence in mind’s game leads us to various existences. Thus by sticking to temporary things,we loses the chances of obtaining union with the Creator which can be obtained by following the Guru. Liberation from Maya bonds cannot be attained through hypocritical deeds; it can be gained by praising the Creator as per the advice of the Guru. What is the advice? Follow the Guru sincerely and obtain His Name to hang on to it; live in His memory as a guest. This involvement with the Guru and His Name brings success in spiritual progression. One eventually becomes able to merge with the Creator, and the separation from the Creator ends even when one is alive. Those devotees of the Creator, who understand His ordinance, are honored successfully in His court.

ਲਹੈ = ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਦਾਰਥੁ = ਨਾਮ-ਵਸਤੁ। ਕਿਰਤਾਰਥੁ = ਸਫਲ, ਕਾਮਯਾਬ। ਸੀਝੈ = ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਿ = ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ। ਸੋਇ = ਉਹ ਮਨੁੱਖ।੬।

ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਸੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਮ-ਸਰਮਾਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹ (ਜੀਵਨ-ਜਾਤ੍ਰਾ ਵਿਚ) ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚ ਉਸ ਪਾਸੋਂ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ (ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇ ਕੋਈ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ)। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ (ਸਿਰ ਮੱਥੇ) ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।੬।

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਤਿਸ ਕਉ ਜਾਣੈ ॥ ਰਹੈ ਰਜਾਈ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ॥

ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿ ਸਚੈ ਦਰਿ ਵਾਸੁ ॥ ਕਾਲ ਬਿਕਾਲ ਸਬਦਿ ਭਏ ਨਾਸੁ ॥੭॥

Saṯgur milai ṯa ṯis ka▫o jāṇai. Rahai rajā▫ī hukam pacẖẖāṇai.

Hukam pacẖẖāṇ sacẖai ḏar vās. Kāl bikāl sabaḏ bẖa▫e nās. ||7||

In Essence: If a True Guru is met, one can only then know the Creator and live in His ordinance by understanding it. By understanding His Ordinance, one abides with the eternal Akalpurakh. This way, one’s birth and death are effaced.

Now the Guru inserts his ideas about how to know the Creator and how to become one with Him. The idea elaborated above is similar to the idea given in the First stanza of Jap Ji. First thing is to meet a True Guru. Who is the True Guru? Who has envisioned Him, and who is capable of enabling others to see Him. Who meets a true Guru comes to know the Creator (realizes Him). How? Answer is by believing that His Ordinance prevails and to remain aligned with it by remaining imbued with the Creator. When a person learns to understand that truth, he or she becomes one with Him. Getting connected to Him leads to a very different state of mind: a fourth state/Turi Awastha; it is above the crowd mentality. This way, birth and death are eradicated by the Guru shabda. In the following, the Guru continues describing how to understand His Ordinance and be one with Him.

ਤਿਸ ਕਉ = ਉਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਨੂੰ। ਰਜਾਈ = ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ। ਪਛਾਣਿ = ਪਛਾਣ ਕੇ। ਕਾਲ ਬਿਕਾਲ = ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ, ਜਨਮ ਮਰਨ।੭।

ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮਿਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ (ਰਾਜ਼ੀ) ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ (ਦੇ ਗੇੜ) ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।੭।

ਰਹੈ ਅਤੀਤੁ ਜਾਣੈ ਸਭੁ ਤਿਸ ਕਾ ॥ ਤਨੁ ਮਨੁ ਅਰਪੈ ਹੈ ਇਹੁ ਜਿਸ ਕਾ ॥

ਨਾ ਓਹੁ ਆਵੈ ਨਾ ਓਹੁ ਜਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ ਸਮਾਇ ॥੮॥੨॥

Rahai aṯīṯ jāṇai sabẖ ṯis kā. Ŧan man arpai hai ih jis kā.

Nā oh āvai nā oh jā▫e. Nānak sācẖe sācẖ samā▫e. ||8||2||

In Essence: If a person deems everything as Akalpurakh’s belonging and remains detached by dedicating the body and the soul to Him who actually owns them; he or she does not come and go. Nanak says that such a person remains absorbed in the eternal Creator.

Here the secret of an enlightened soul is revealed. How one can become one with the Creator? It must be believed that whatever occurs, it falls under His Ordinance. The Guru advice is that one should remain detached to everything; just as the Bank guard performs his duty, we should perform our duties by not getting moved any way by what we get out of them. What we have is enough. All, what we have and what others have, belong to the Creator. Then, one must surrender to Him as His servant. That negation of conceit and contentment brings unity with the Creator. The duality ends, and the soul settles with the Creator.

ਅਤੀਤੁ = ਨਿਰਲੇਪ, ਤਿਆਗੀ। ਤਿਸ ਕਾ = ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ। ਅਰਪੈ = ਭੇਟਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਹੁ = ਉਹ ਜੀਵ। ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ = ਸਾਚਿ ਹੀ ਸਾਚਿ, ਸਦਾ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਰੀ ਵਿਚ।੮।

(ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ) ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ (ਅੰਤਰ ਆਤਮੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਲੋਂ) ਉਪਰਾਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ (ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ) ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੮।੨।

The state of mind, the Guru leads to comes slowly; a few steps are mandatory to take to have it. Self conceit works many ways to misdirect our behavior; it gives nothing save for a temporary a feeling of being something; it must be targeted first by seeking humbleness as a tool to defeat the power of self conceit and also the attachment should be eliminated that many times mingles with self conceit to delude us. It should be replaced with a feeling of responsibility of what we have and how to use it positively. Positive behavior is enough to kill negativity that detours us away from our spiritual goal. By enshrining Prabh’s memory in the heart, we should let it guide us toward our goal. The Guru’s guidance should always remain our light to dispel the darkness of our ignorance. The Creator is within and what are eclipsing His sight must be first understood; we know now that those are the self conceit and the attachment. Below is given the Guru’s simple directions to see the Creator within, the Shabda is on 1255, SGGS:

ਮਹਲਾ ੧ ਮਲਾਰ ॥

ਪਰ ਦਾਰਾ ਪਰ ਧਨੁ ਪਰ ਲੋਭਾ ਹਉਮੈ ਬਿਖੈ ਬਿਕਾਰ ॥

ਦੁਸਟ ਭਾਉ ਤਜਿ ਨਿੰਦ ਪਰਾਈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਚੰਡਾਰ ॥੧॥

Mėhlā 1 malār.

Par ḏārā par ḏẖan par lobẖā ha▫umai bikẖai bikār.

Ḏusat bẖā▫o ṯaj ninḏ parā▫ī kām kroḏẖ cẖandār. ||1||

In Essence: (to be worthy of Almighty) Who lives according to the Guru – guidance, gives up bad intentions and longings like setting eyes on others wives, wealth, avarice, self-conceit, bad inclinations, bad intentions, slandering of others, lust and anger.

Above is given an essence of a life of a Gurmukh; Gurmukh doesn’t have longing for others wives, wealth, and he rises above greed, conceit and vice. Gurmukh abandons slandering of others and having lust and anger because that is the advice the Guru passes on to him. Then, whatever comes into the mind in a negative color, it is painted over with The Guru – teachings. Interestingly, when mind falls in love with Akalpurakh, love of His Name rules the mind; consequently, it doesn’t embrace lust, greed, and anger and conceit anyway. The powerful urges for this stuff, are unseated in His love. If the mind is still in control; obviously, the Guru is not listened to and the love for the Creator within doesn’t blossom at all. Deceiving others is a worse act, but doing self deception is equal to a suicide.

All above Guru Verses state about abandoning bad habits to realize Akalpurakh; the Guru Instructions are very precious because with the help of them, we reach to that state of mind where the Guru has envisioned Him within; just ponder over what the Guru says in the following Guru verses in this context.

ਮਹਲ ਮਹਿ ਬੈਠੇ ਅਗਮ ਅਪਾਰ ॥

ਭੀਤਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸੋਈ ਜਨੁ ਪਾਵੈ ਜਿਸੁ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਰਤਨੁ ਆਚਾਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

Mahal mėh baiṯẖe agam apār.

Bẖīṯar amriṯ so▫ī jan pāvai jis gur kā sabaḏ raṯan ācẖār. ||1|| rahā▫o.

In Essence: Within resides the Inaccessible and Infinite Almighty; only those obtain His Nectar – Presence (His Naam/knowledge to experience His vision) within, who are holding to the Guru-Shabad- jewel, and are living according to it (Pause)

As advised in previous verses above, lust, greed, anger, conceit and bad intentions must be abandoned, and these should be replaced with the Guru – teachings. In other words, only the Guru – teachings should steer the mind instead of letting other influences dominate the mind. If it is done with sincerity, then the presence of Akalpurakh, who is inaccessible and infinite, is envisioned within. Otherwise, sticking to those things, which create negativity within, will not be helpful in grabbing the chance of beholding Him within and outside. Then, one’s meditation and singing the praises of Akalpurakh will not work. In this regard, what more clarity a Sikh needs from the Guru? What fails us, the Guru has expressed in very simple and clear words.

Partial interpretation in Punjabi is Dr Sahib Singh Ji

Humbly

G Singh

Sidh Gost Part – 2

By G.Singh in GURBANI ARTICLES

https://www.gursoch.com/gurmat-vichar/sidh-gost/

The Guru has made clear his vital idea about the necessity of a Guru in a pursuit of materializing the union with the Creator, and he has defined the Guru as well: only he can be called a true Guru who has seen the Almighty within and who can also show his followers the Almighty within. There is another question that comes to the mind then: how the Guru is obtained? We, most of us, do not realize how to meet a Guru. The Guru defines this idea through out this Bani. What happens when the Guru is met, the Guru expresses that also. In a nut shell, meeting the Guru means following the Guru, and by following the Guru, one learns to get involved with the Creator; when one gets involved with the Creator, one also understands His Ordinance under which His entire show continues.

Now the Guru takes on other questions of the Yogis:

ਸੁਣਿ ਸੁਆਮੀ ਅਰਦਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਪੂਛਉ ਸਾਚੁ ਬੀਚਾਰੋ ॥

ਰੋਸੁ ਨ ਕੀਜੈ ਉਤਰੁ ਦੀਜੈ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਦੁਆਰੋ ॥

ਇਹੁ ਮਨੁ ਚਲਤਉ ਸਚ ਘਰਿ ਬੈਸੈ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੋ ॥

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ਕਰਤਾ ਲਾਗੈ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੋ ॥੬॥

Suṇ su▫āmī arḏās hamārī pūcẖẖa▫o sācẖ bīcẖāro.

Ros na kījai uṯar ḏījai ki▫o pā▫ī▫ai gur ḏu▫āro.

Ih man cẖalṯa▫o sacẖ gẖar baisai Nānak nām aḏẖāro.

Āpe mel milā▫e karṯā lāgai sācẖ pi▫āro. ||6||

In Essence: (question) Swami! Listen to my humble request; I want your right (true) opinion; don’t mind, give us a reply: how to obtain the Guru-home? (Answer) (When truly the Guru is met) This mercurial mind is stilled in His memory through His Name’s support.(It happens only when) The Creator Himself unites one with Him and one falls in love with Him.

Here one thing is obvious as per the Guru that the mortal can just do efforts to meet Him by falling in love with Him, but to be successful in this goal, it depends totally upon His grace. This idea is also repeatedly stressed in various Shabdas by the Guru.

ਸਾਚੁ = ਸਹੀ, ਠੀਕ। ਰੋਸੁ = ਗੁੱਸਾ। ਗੁਰਦੁਆਰੋ = ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ। ਚਲਤਉ = ਚੰਚਲ। ਸਚ ਘਰਿ = ਸੱਚੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ। ਅਧਾਰੋ = ਆਸਰਾ। ਸਾਚਿ = ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ।੬।

(ਚਰਪਟ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ:) ਹੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਸਹੀ ਵਿਚਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਗੁੱਸਾ ਨਾਹ ਕਰਨਾ, ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? (ਭਾਵ, ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ)? (ਉੱਤਰ:) (ਜਦੋਂ ਸੱਚ-ਮੁਚ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਦੋਂ) ਹੇ ਨਾਨਕ! ਇਹ ਚੰਚਲ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, (ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ) ਨਾਮ (ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ) ਆਸਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਪਰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ) ਪਿਆਰ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ (ਤਦੋਂ ਹੀ) ਲੱਗਦਾ ਹੈ (ਜਦੋਂ) ਕਰਤਾਰ ਆਪ (ਜੀਵ ਨੂੰ) ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।੬।

A Yogi named Lohiripa suggests the Guru to follow the yogi – faith:

ਹਾਟੀ ਬਾਟੀ ਰਹਹਿ ਨਿਰਾਲੇ ਰੂਖਿ ਬਿਰਖਿ ਉਦਿਆਨੇ ॥

ਕੰਦ ਮੂਲੁ ਅਹਾਰੋ ਖਾਈਐ ਅਉਧੂ ਬੋਲੈ ਗਿਆਨੇ ॥

ਤੀਰਥਿ ਨਾਈਐ ਸੁਖੁ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ਮੈਲੁ ਨ ਲਾਗੈ ਕਾਈ ॥

ਗੋਰਖ ਪੂਤੁ ਲੋਹਾਰੀਪਾ ਬੋਲੈ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਬਿਧਿ ਸਾਈ ॥੭॥

Hātī bātī rahėh nirāle rūkẖ birakẖ uḏi▫āne.

Kanḏ mūl ahāro kẖā▫ī▫ai a▫oḏẖū bolai gi▫āne.

Ŧirath nā▫ī▫ai sukẖ fal pā▫ī▫ai mail na lāgai kā▫ī.

Gorakẖ pūṯ lohārīpā bolai jog jugaṯ biḏẖ sā▫ī. ||7||

In Essence: Loharipa, the son of Gorakh Yogi says, “The real gnosis is remaining detached from the families, living in woods under trees and making fruits and roots the food; bathing at pilgrimage brings a fruit of peace because an iota of filth doesn’t touch the seeker that way; this is the only way of having union with the Almighty”

In Above verses, the Guru explains what yogis think about the techniques of getting united with the Creator; obviously they have different ideas that lead to renouncing the world. The Guru disagrees with that.

ਹਾਟੀ = ਮੇਲਾ, ਮੰਡੀ, ਦੁਕਾਨ। ਰੂਖਿ = ਰੁੱਖ ਹੇਠ। ਬਿਰਖਿ = ਬਿਰਖ ਹੇਠ। ਉਦਿਆਨੇ = ਜੰਗਲ ਵਿਚ। ਕੰਦ = ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਜਰ ਮੂਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ। ਕੰਦ ਮੂਲੁ = ਮੂਲੀ। ਅਹਾਰੋ = ਖ਼ੁਰਾਕ। ਅਉਧੂ = ਵਿਰਕਤ, ਜੋਗੀ। ਬੋਲੈ = (ਭਾਵ,) ਬੋਲਿਆ। ਤੀਰਥਿ = ਤੀਰਥ ਉਤੇ। ਗੋਰਖ ਪੂਤੁ = ਗੋਰਖਨਾਥ ਦਾ ਚੇਲਾ। ਸਾਈ = ਇਹੀ।੭।

ਜੋਗੀ ਨੇ (ਜੋਗ ਦਾ) ਗਿਆਨ-ਮਾਰਗ ਇਉਂ ਦੱਸਿਆ-ਅਸੀਂ (ਦੁਨੀਆ ਦੇ) ਮੇਲਿਆਂ-ਮਸਾਧਿਆਂ (ਭਾਵ, ਸੰਸਾਰਕ ਝੰਬੇਲਿਆਂ) ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ-ਬਿਰਖ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਗਾਜਰ-ਮੂਲੀ ਉਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ‘ਸੁਖ’, ਤੇ (ਮਨ ਨੂੰ) ਕੋਈ ਮੈਲ (ਭੀ) ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਗੋਰਖਨਾਥ ਦਾ ਚੇਲਾ ਲੋਹਾਰੀਪਾ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਹੈ ਜੋਗ ਦੀ ਜੁਗਤੀ, ਜੋਗ ਦੀ ਵਿਧੀ।੭।

The Guru questions indirectly the way of obtaining the Creator described by the yogi:

ਹਾਟੀ ਬਾਟੀ ਨੀਦ ਨ ਆਵੈ ਪਰ ਘਰਿ ਚਿਤੁ ਨ ਡ ਲਾਈ॥

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਨੁ ਟੇਕ ਨ ਟਿਕਈ ਨਾਨਕ ਭੂਖ ਨ ਜਾਈ ॥

ਹਾਟੁ ਪਟਣੁ ਘਰੁ ਗੁਰੂ ਦਿਖਾਇਆ ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਵਾਪਾਰੋ ॥

ਖੰਡਿਤ ਨਿਦ੍ਰਾ ਅਲਪ ਅਹਾਰੰ ਨਾਨਕ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੋ ॥੮॥

Hātī bātī nīḏ na āvai par gẖar cẖiṯ na dolā▫ī.

Bin nāvai man tek na tik▫ī Nānak bẖūkẖ na jā▫ī.

Hāt pataṇ gẖar gurū ḏikẖā▫i▫ā sėhje sacẖ vāpāro.

Kẖandiṯ niḏrā alap ahāraŉ Nānak ṯaṯ bīcẖāro. ||8||

In Essence: (Response of the Guru about the true gnosis] Here is the idea: one should not sleep while dealing in this world (means one should remain aware of Maya temptations) and one should not let the mind covet others homes. Without His Name, the mind doesn’t get stilled; Nanak says that the hunger to have more and more doesn’t go away (without involving with His Name).(Actually)Whom the Guru has shown within (the real) the shop and the place (place) to trade in Naame(meditating on His Name), such a person intuitively trades in His eternal Name without being affected by Maya. Nanak says that then he understands the essence of gnosis and eats and sleeps reasonably.

Abandoning the world created by the Creator is not a solution to be with Him; it is expressed in the Gurbani that the solution to seek Him and His presence are both exist within; who search Him outside, they are in doubts; please check on 63 SGGS Mehla 1 and on 102 SGGS Mehla 5. Contrary to the Gurmat, the Yogis and Sanyassis seek Akalpurakh outside by abandoning family life. The Guru stresses on living right in His created world and seek Him within through the Guru.

ਡ ਨਾਲ ਦੋ ‘ਲਗਾਂ’ ਹਨ, (ੋ) ਅਤੇ (ੁ)। ਲਫ਼ਜ਼ ਦੀ ਅਸਲ ‘ਲਗ’ (ੋ) ਹੈ, ਪਰ ਇਥੇ ਛੰਦ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਰੱਖਣ ਲਈ (ੁ) ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ। ਭੂਖ = ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਾਲਚ। ਹਾਟੁ = (ਅਸਲੀ ਵਪਾਰ ‘ਨਾਮ’ ਵਿਹਾਝਣ ਵਾਸਤੇ) ਦੁਕਾਨ। ਪਟਣੁ = ਸ਼ਹਿਰ। ਸਹਜੇ = ਸਹਿਜ, ਸਹਜ-ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ। ਖੰਡਿਤ = ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਹੋਈ। ਅਲਪ = ਥੋੜ੍ਹਾ।੮।+ਲਾਈ = ਅੱਖਰ ‘ਡ’ ਦੇ

ਹੇ ਨਾਨਕ! ਅਸਲ (ਗਿਆਨ ਦੀ) ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਧੰਧਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਹ ਆਵੇ (ਭਾਵ, ਧੰਧਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾਹ ਗ਼ਰਕ ਹੋ ਜਾਏ), ਪਰਾਏ ਘਰ ਵਿਚ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਨਾਹ ਦੇਵੇ; (ਪਰ) ਹੇ ਨਾਨਕ! ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਨ ਟਿਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਤੇ (ਮਾਇਆ ਦੀ) ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ। (ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ) ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ (ਨਾਮ ਵਿਹਾਝਣ ਦਾ ਅਸਲ) ਟਿਕਾਣਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਹ (ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਧੰਧਿਆਂ ਵਿਚ ਭੀ) ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ‘ਨਾਮ’ ਵਿਹਾਝਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੀਂਦ ਭੀ ਘੱਟ ਤੇ ਖ਼ੁਰਾਕ ਭੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। (ਭਾਵ, ਉਹ ਚਸਕਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ)।੮।

ਦਰਸਨੁ ਭੇਖ ਕਰਹੁ ਜੋਗਿੰਦ੍ਰਾ ਮੁੰਦ੍ਰਾ ਝੋਲੀ ਖਿੰਥਾ ॥

ਬਾਰਹ ਅੰਤਰਿ ਏਕੁ ਸਰੇਵਹੁ ਖਟੁ ਦਰਸਨ ਇਕ ਪੰਥਾ ॥

ਇਨ ਬਿਧਿ ਮਨੁ ਸਮਝਾਈਐ ਪੁਰਖਾ ਬਾਹੁੜਿ ਚੋਟ ਨ ਖਾਈਐ ॥

ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਇਵ ਪਾਈਐ ॥੯॥

Ḏarsan bẖekẖ karahu joginḏarā munḏrā jẖolī kẖinthā.

Bārah anṯar ek sarevhu kẖat ḏarsan ik panthā.

In biḏẖ man samjā▫ī▫ai purkẖā bāhuṛ cẖot na kẖā▫ī▫ai.

Nānak bolai gurmukẖ būjẖai jog jugaṯ iv pā▫ī▫ai. ||9||

In Essence: (suggestion by Yogis) you should wear the garb of the Gorakh-panth along with ear-rings and have a begging wallet and a patched coat. Out of eight schools of Yogis, you should adopt the “aaee panth.” This is the way to teach your mind through this panth; this way, the mind doesn’t suffer ever again. (The Guru responses to the suggestion of the Yogi) Nanak says that only the true Guru follower understands the way to unite with the Almighty, and that is the real way of meeting Him (This idea is elaborated in the following verses).

ਦਰਸਨੁ = ਮਤ। ਜੋਗਿੰਦ੍ਰਾ = ਜੋਗੀ-ਰਾਜ ਦਾ। ਖਿੰਥਾ = ਗੋਦੜੀ। ਬਾਰਹ = ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ੧੨ ਪੰਥ = ਰਾਵਲ,ਹੇਤੁ ਪੰਥ, ਪਾਵ ਪੰਥ, ਆਈ ਪੰਥ, ਗਮ੍ਯ ਪੰਥ, ਪਾਗਲ-ਪੰਥ, ਗੋਪਾਲ-ਪੰਥ, ਕੰਥੜੀ-ਪੰਥ, ਬਨ ਪੰਥ, ਧ੍ਵਜ ਪੰਥ, ਚੋਲੀ, ਦਾਸ ਪੰਥ। ਏਕੁ = ਇਕ ‘ਆਈ ਪੰਥ’, ਸਾਡਾ ਆਈ ਪੰਥ। ਸਰੇਵਹੁ = ਧਾਰਨ ਕਰੋ, ਕਬੂਲੋ। ਖਟੁ ਦਰਸਨ = ਛੇ ਭੇਖ: ਜੰਗਮ, ਜੋਗੀ, ਜੈਨੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬੈਰਾਗੀ, ਬੈਸਨੋ। ਇਕ ਪੰਥਾ = ਸਾਡਾ ਜੋਗੀ-ਪੰਥ। ਪੁਰਖਾ = ਹੇ ਪੁਰਖ ਨਾਨਕ! ਗੁਰਮੁਖਿ = ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ। {ਨੋਟ: ਇਹ ਲਫ਼ਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਥੋਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ}। ਇਵ = ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਅਗਾਂਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ)।੯।

ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ (ਕਿ ਜੋਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ-) ਹੇ ਪੁਰਖ (ਨਾਨਕ)! ਛੇ ਭੇਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਜੋਗੀ ਪੰਥ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਫ਼ਿਰਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਡੇ ‘ਆਈ ਪੰਥ’ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰੋ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਭੇਖ ਦਾ ਮਤ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੁੰਦ੍ਰਾ, ਝੋਲੀ ਤੇ ਗੋਦੜੀ ਪਹਿਨੋ। ਹੇ ਪੁਰਖਾ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਅਕਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ (ਮਾਇਆ ਦੀ) ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਖਾਈਦੀ। (ਉੱਤਰ:) ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ-ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਇਆਂ ਮਨੁੱਖ (ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਣ ਦਾ ਢੰਗ) ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋਗ ਦੀ ਜੁਗਤਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭਦੀ ਹੈ (ਕਿ),।੯।

❀ ਨੋਟ: ਜੋਗੀ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਮਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਜੋਗੀ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਖ਼ੀਰਲੀ ਤੁਕ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਉੱਤਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਉੜੀ ਨੰ: ੧੧ ਤਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The Guru’s response continues:

ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ਮੁਦ੍ਰਾ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਦੂਰਿ ਕਰੀ ॥

ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨਿਵਾਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁ ਸਮਝ ਪਰੀ ॥

ਖਿੰਥਾ ਝੋਲੀ ਭਰਿਪੁਰਿ ਰਹਿਆ ਨਾਨਕ ਤਾਰੈ ਏਕੁ ਹਰੀ ॥

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਾਚੀ ਨਾਈ ਪਰਖੈ ਗੁਰ ਕੀ ਬਾਤ ਖਰੀ ॥੧੦॥

Anṯar sabaḏ niranṯar muḏrā ha▫umai mamṯā ḏūr karī.

Kām kroḏẖ ahaŉkār nivārai gur kai sabaḏ so samajẖ parī.

Kẖinthā jẖolī bẖaripur rahi▫ā Nānak ṯārai ek harī.

Sācẖā sāhib sācẖī nā▫ī parkẖai gur kī bāṯ kẖarī. ||10||

In Essence: (Response continues) keeping Guru-Guidance always in the mind is like wearing ear-rings; through the Guru guidance, the conceit and the attachment are eradicated. Through the Guru Guidance, lust, anger and conceit are eradicated; thus, through the Guru – teachings, one obtains sublime understanding. Believing that He permeates in all is like wearing a patched coat and holding a begging bowl. Actually, only the One Almighty ferries us across. Through the perfect Guru’s perfect advice, one understands this word of wisdom that the Master is eternal and His praise is eternal.

Please read carefully, the Guru doesn’t believe in garbs or special clothes or symbols to show love for the Creator; according to Him, his devotion is to praise Him by knowing that He abides in all. First of all, one must get rid of lust, anger, greed and conceit to follow what the Guru says here. Most of the time, we fail to understand such statements of the Guru because our failure in eradicating our conceit, anger, greed and lust disables us to reach to that level where the Guru already reached and advises us to go.

ਅੰਤਰਿ = (ਮਨ ਦੇ) ਅੰਦਰ। ਨਿਰੰਤਰਿ = ਨਿਰ-ਅੰਤਰਿ, ਇੱਕ-ਰਸ, ਮਤਵਾਤਰ, ਸਦਾ। ਮਮ = ਮੇਰਾ। ਮਮਤਾ = ਮੇਰ-ਪਨ, ਅਪਣੱਤ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਨਾਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ। ਨਿਵਾਰੈ = ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਬਦਿ = ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ। ਸੁ = ਚੰਗੀ। ਭਰਿ ਪੁਰਿ = ਭਰਪੂਰ, ਨਕਾ-ਨਕ, ਸਭ ਥਾਈਂ ਮੌਜੂਦ। ਸਾਚਾ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਨਾਈ = ਵਡਿਆਈ। (ਨੋਟ: ਅਰਬੀ ਲਫ਼ਜ਼ ‘स्ना’ ਤੋਂ ਦੋ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪ ਹਨ, ‘ਅਸਨਾਈ’ ਅਤੇ ‘ਨਾਈ’। ਵੇਖੋ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਆਕਰਣ’)। ਖਰੀ ਬਾਤ = ਖਰੀ ਗੱਲ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ।੧੦।

ਮਨ ਵਿਚ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਰਸ ਵਸਾਣਾ-ਇਹ (ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ) ਮੁੰਦ੍ਰਾਂ (ਪਾਉਣੀਆਂ) ਹਨ, (ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰ-ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਸਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ) ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸੂਝ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ ਸਮਝਣਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੋਦੜੀ ਤੇ ਝੋਲੀ ਹੈ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਿਰਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ (ਮਾਇਆ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ) ਬਚਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਭੀ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।੧੦।

The Guru goes on:

ਊਂਧਉ ਖਪਰੁ ਪੰਚ ਭੂ ਟੋਪੀ ॥ ਕਾਂਇਆ ਕੜਾਸਣੁ ਮਨੁ ਜਾਗੋਟੀ ॥

ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਸੰਜਮੁ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧੧॥

Ūŉḏẖa▫o kẖapar pancẖ bẖū topī. Kāŉ▫i▫ā kaṛāsaṇ man jāgotī.

Saṯ sanṯokẖ sanjam hai nāl. Nānak gurmukẖ nām samāl. ||11||

In Essence: (Elaboration on the idea stated above continues), who follows the Guru, his detachment to the worldly attractions should be yogi’s begging bowl; five virtuous elements (detachment, neutral behavior, equality and tolerance) should be the cap of Yogi; keeping body pure from vices should be deemed as the lion-cloth; chastity and contentment should be his companions; Nanak says that through the Guru, one should meditate on His Name.

Everything Yogis wear are rejected and replaced with the real deeds of virtues. The mind has a mercurial nature. To still it, all the above stated improvements to be brought within through the Guru advice are mandatory to calm down the mind forever; in other words, just by renouncing the world will not help the mind to be stable. In the following verses, the new questions are addressed and the answers of which will decide what path is more real to the life and why it is better to be the Guru followers than becoming Yogis and enduring the miseries of anger, conceit and other short comings.

ਊਂਧਉ = ਉਲਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰਕ ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਖਪਰੁ = ਜੋਗੀ ਜਾਂ ਮੰਗਤੇ ਦਾ ਉਹ ਪਿਆਲਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿੱਖਿਆ ਪੁਆਂਦਾ ਹੈ। ਭੂ = ਤੱਤ। ਪੰਚਭੂ = ਪੰਜਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਉਪਕਾਰੀ ਗੁਣ = (ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ; ਅਗਨੀ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਮੈਲ ਸਾੜਨਾ; ਵਾਯੂ ਦੀ ਸਮ-ਦਰਸਤਾ; ਜਲ ਦੀ ਸੀਤਲਤਾ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੀਰਜ)। ਕੜਾਸਣੁ = ਕਟ ਦਾ ਆਸਣ। ਕਟ = ਫੂਹੜੀ (a straw mat)। ਜਾਗੋਟੀ = ਲੰਗੋਟੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ = ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ। ਸਮਾਲਿ = ਸਮਾਲੇ, ਸਮ੍ਹਾਲਦਾ ਹੈ।੧੧।

ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਜੋ ਮਨੁੱਖ) ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ (ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ) ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰਕ ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਸੁਰਤਿ ਉਸ ਦਾ ਖੱਪਰ ਹੈ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਦੈਵੀ ਗੁਣ ਉਸ ਦੀ ਟੋਪੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ (ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਮਲ ਰੱਖਣਾ) ਉਸ ਦਾ ਦੱਭ ਦਾ ਆਸਣ ਹੈ, (ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ) ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਲੰਗੋਟੀ ਹੈ, ਸਤ ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਸੰਜਮ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ (ਤਿੰਨ ਚੇਲੇ) ਹਨ।੧੧।

❀ ਨੋਟ: ਪਉੜੀ ਨੰ: ੯ ਦੀ ਚੌਥੀ ਤੁਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ।

All the following questions are very philosophical and the Guru’s answers revolve around how to realize Him through the Guru:

ਕਵਨੁ ਸੁ ਗੁਪਤਾ ਕਵਨੁ ਸੁ ਮੁਕਤਾ ॥ ਕਵਨੁ ਸੁ ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਜੁਗਤਾ ॥

ਕਵਨੁ ਸੁ ਆਵੈ ਕਵਨੁ ਸੁ ਜਾਇ ॥ ਕਵਨੁ ਸੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੧੨॥

Kavan so gupṯā kavan so mukṯā. Kavan so anṯar bāhar jugṯā.

Kavan so āvai kavan so jā▫e. Kavan so ṯaribẖavaṇ rahi▫ā samā▫e. ||12||

In Essence (questions by the yogi) who is invisible? Who is liberated? Who is the one who internally and outwardly involved (with the Creator)? Who is the one who comes and goes? Who is the one who pervades in the three worlds (all over)?

In ancient India, the search for “Atam” as they define in Upnishdas began very early times; in different way, this “Atam” is deemed as a powerful light pervading all over and the word “Om” reflects that super entity. Debate in other scriptures about understanding it continued as the worshiping the source of all was slowly replaced with other entities as the time elapsed. Above questions, put by the Yogis, are coming from those already set up concepts about the Creator. In Gurbani, it is stated that to contemplate the Name of all pervading Creator was referred in Vedas (On 919 SGGS) but unfortunately, people were taken away from Him by giving stress on individual gods or Devtas and Devies. Whoever worships One All pervading power, the Guru accepts such a person as a true Gurmukh. In the following verses, it is made clear what the Guru believes in and in what he doesn’t:

ਗੁਪਤਾ = ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਅੰਤਰਿ = ਅੰਦਰੋਂ। ਬਾਹਰਿ = ਬਾਹਰੋਂ। ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ = (ਭਾਵ,) ਮਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ। ਜੁਗਤਾ = ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਵੈ ਜਾਇ = ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ। ਤ੍ਰਿਭਵਣ = ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ-ਭਵਨਾਂ-ਵਿਚ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ {ਤਿੰਨ ਭਵਨ = ਆਕਾਸ਼, ਮਾਤ ਲੋਕ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਸੰ: ਤ੍ਰਿਭਵਨ}।੧੨।

(ਪ੍ਰਸ਼ਨ:) ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੈ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ (ਭਾਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਇੰਦ੍ਰੇ ਭੀ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ) ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? (ਸਦਾ) ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਦੇ ਨਾਥ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕੌਣ ਹੈ?।੧੨।

ਘਟਿ ਘਟਿ ਗੁਪਤਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੁਕਤਾ ॥ ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਸਬਦਿ ਸੁ ਜੁਗਤਾ ॥

ਮਨਮੁਖਿ ਬਿਨਸੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧੩॥

Gẖat gẖat gupṯā gurmukẖ mukṯā. Anṯar bāhar sabaḏ so jugṯā.

Manmukẖ binsai āvai jā▫e. Nānak gurmukẖ sācẖ samā▫e. ||13||

In Essence : ( the Guru’sanswers) The One who permeates in all is invisible; the true Guru-folllower is the liberated one. Stable within and out is the one who contemplates Guru-word (and knows this fact). The mind-slave parishes and comes and goes. Nanak says that the true Guru follower remains imbued with the Eternal Almighty.

The concept of the Creator is made clear and literally Ikkonkaar is defined in the above verses. His presence in His creation is known by those who know Him through the Guru. If He is within, He should also be in others; when He is realized within, He is envisioned in all as well. The person who follows the Guru, understands Him, goes above the Maya set up in duality, gets free from it and becomes liberated one. The others, unfortunately, follow what their minds say by ignoring the Guru if they happen to hear the Guru. To know why through the Guru, one gets liberated, the following questions will lead to its answer:

ਘਟਿ ਘਟਿ = ਹਰੇਕ ਘਟ ਵਿਚ (ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ)। ਗੁਰਮੁਖਿ = ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਸਬਦਿ = ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ (ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ)। ਬਿਨਸੈ = ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਚਿ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ।੧੩।

(ਉੱਤਰ:) ਜੋ (ਪ੍ਰਭੂ) ਹਰੇਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ (ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ) ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰ-ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮਨ ਤੇ ਤਨ ਕਰ ਕੇ (ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ) ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਪਿਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਦਾ ਮਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਗੁਰਮੁਖ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੧੩।

❀ ਨੋਟ: ਪਉੜੀ ਨੰ: ੧੧ ਤਕ ਚਰਪਟ ਤੇ ਲੋਹਾਰੀਪਾ ਜੋਗੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਮੁੱਕ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਅੱਗੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤਰ ਹਨ।

Now more questions are addressed:

ਕਿਉ ਕਰਿ ਬਾਧਾ ਸਰਪਨਿ ਖਾਧਾ ॥ ਕਿਉ ਕਰਿ ਖੋਇਆ ਕਿਉ ਕਰਿ ਲਾਧਾ ॥

ਕਿਉ ਕਰਿ ਨਿਰਮਲੁ ਕਿਉ ਕਰਿ ਅੰਧਿਆਰਾ ॥ ਇਹੁ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੈ ਸੁ ਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ ॥੧੪॥

Ki▫o kar bāḏẖā sarpan kẖāḏẖā. Ki▫o kar kẖo▫i▫ā ki▫o kar lāḏẖā.

Ki▫o kar nirmal ki▫o kar anḏẖi▫ārā. Ih ṯaṯ bīcẖārai so gurū hamārā. ||14||

In Essence: (questions) why one is bound and consumed by the serpent (Maya)? How does one lose and how does one gain? How is one pure and how is one in darkness? Who explains me this fact by pondering over it is my Guru.

The People live in this Maya influenced beautiful world, they build their houses and set up their claims, and they enjoy to have all that; nonetheless, they suffer as well. What is wrong with involving in such a world? Why the Maya is called a poisonous snake? How the spiritual purity comes when the filth of Maya attachment is attached to the mortals? The answers of the Guru will elaborate why, out of worldly way and spiritual way, the later is more useful for the soul.

ਸਰਪਨਿ = ਸਪਣੀ, ਮਾਇਆ। ਕਿਉਕਰਿ = ਕਿਵੇਂ? ਸੁ ਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ = ਉਹ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਵਾਂਗੇ।੧੪।

(ਪ੍ਰਸ਼ਨ:) (ਇਹ ਜੀਵ) ਕਿਵੇਂ (ਐਸਾ) ਬੱਝਾ ਪਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਪਣੀ (ਮਾਇਆ ਇਸ ਨੂੰ) ਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ (ਤੇ ਇਹ ਅੱਗੋਂ ਆਪਣੇ ਬਚਾ ਲਈ ਭੱਜ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ)? (ਇਸ ਜੀਵ ਨੇ) ਕਿਵੇਂ (ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਲਾਭ) ਗੰਵਾ ਲਿਆ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ (ਮੁੜ ਉਹ ਲਾਹਾ) ਲੱਭ ਸਕੇ? (ਇਹ ਜੀਵ) ਕਿਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਸਕੇ? ਕਿਵੇਂ (ਇਸ ਦੇ ਅੱਗੇ) ਹਨੇਰਾ (ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ) ਹੈ? ਜੋ ਇਸ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ (ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਵਿਚਾਰੇ, ਸਾਡੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।੧੪।

In the Guru’s answers, we can clearly see the over indulgence in Maya and a way out of it:

ਦੁਰਮਤਿ ਬਾਧਾ ਸਰਪਨਿ ਖਾਧਾ ॥ ਮਨਮੁਖਿ ਖੋਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਾਧਾ ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਅੰਧੇਰਾ ਜਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਸਮਾਇ ॥੧੫॥

Ḏurmaṯ bāḏẖā sarpan kẖāḏẖā. Manmukẖ kẖo▫i▫ā gurmukẖ lāḏẖā.

Saṯgur milai anḏẖerā jā▫e. Nānak ha▫umai met samā▫e. ||15||

In Essence: (Answers). The ignorance (evil mindedness dominates only if there is no divine knowledge) binds one with the Maya; thus, one is consumed by the Maya-serpent. The mind-slave loses (wastes his life instead of making it useful to obtain the Creator) and the true Guru follower gains (succeeds in the purpose of life by obtaining Him within). By meeting a true Guru, the darkness vanishes; Nanak says that by eradicating one’s conceit, one gets imbued with Akalpurakh.

The mind that is influenced by its conceit develops bad intentions; truthfulness doesn’t serves its set up goals; therefore, it starts breaking away with the truthfulness and virtues; it gets indulged in the Maya attractions and mortgages its decency if ever it has developed under some positive influences. In this situation, the mind becomes the guru of the mortal and it sees nothing wrong in wrong deeds. Guru Nanak Dev Ji calls the life lived at the command of one’s own mind a sheer wastage. The Guru guided path leads to liberating the soul from its bonds. When a true Guru is met, one gets aware of Maya attractions that trigger bad intentions. When one gets rid of one’s conceit, the mind follows the Guru truly; it becomes eager to become what the Guru wants him or her to be. As the mind settles quietly with the Guru guided way of life, then nothing can bother it.

ਮੇਟਿ = ਮਿਟਾ ਕੇ। (ਸੁੰਨ = ਸੰ: ਸ਼ੂਨਯ) ਅਫੁਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ।੧੫।

(ਉੱਤਰ:) (ਇਹ ਜੀਵ) ਭੈੜੀ ਮਤਿ ਵਿਚ (ਇਉਂ) ਬੱਝਾ ਪਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਪਣੀ (ਮਾਇਆ ਇਸ ਨੂੰ) ਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ (ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਚਸਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਕਲਣ ਨੂੰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ); ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਨੇ (ਜੀਵਨ ਦਾ ਲਾਹਾ) ਗਵਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੱਟ ਲਿਆ ਹੈ। (ਮਾਇਆ ਦੇ ਚਸਕਿਆਂ ਦਾ) ਹਨੇਰਾ ਤਾਂ ਹੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਪਏ (ਭਾਵ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਉਤੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਏ)। ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਮਨੁੱਖ) ਹਉਮੈ ਮਿਟਾ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।੧੫।

In the following verses, the Guru guides the followers to seek Him within and have Him in the mind always; His presence in the mind supports the mortals from falling for anything that detours them away from right path. One should feel the presence of the eternal Prabh within by contemplating Him always. Further the Guru also says that to be with Him, we need to adopt the virtues like becoming immaculate like Him while living in this Maya influenced world.

ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਦੀਜੈ ਬੰਧੁ ॥ ਉਡੈ ਨ ਹੰਸਾ ਪੜੈ ਨ ਕੰਧੁ ॥

ਸਹਜ ਗੁਫਾ ਘਰੁ ਜਾਣੈ ਸਾਚਾ ॥ ਨਾਨਕ ਸਾਚੇ ਭਾਵੈ ਸਾਚਾ ॥੧੬॥

Sunn niranṯar ḏījai banḏẖ. Udai na hansā paṛai na kanḏẖ.

Sahj gufā gẖar jāṇai sācẖā. Nānak sācẖe bẖāvai sācẖā. ||16||

In Essence: (The Guru advises to) Still (control) the mind by focusing it on the Almighty; that (act ) works like a big support; then, the mind doesn’t run to all directions in frustration and doesn’t suffer because that support remains intact. He then achieves equipoise by knowing the presence of the Eternal Prabh (within). Nanak says that who becomes like Him (obtains the virtue of Akalpurakh like to be immaculate), pleases the Eternal Almighty.

When there is no duality in the mind and no attachment to anything to bother the mind, then it remains imbued with His memory; thus, one becomes immaculate like the Creator. All this comes as one follows the Guru directions heartily. As one becomes like Him, one becomes pleasing to the Creator.

The next questions are about Guru Nanak Dev’s past and present situations; the Guru makes clear in his answers that he has left household not to renounce the world but to meet those who are truly turned toward the Creator through a Guru. He further states that to envision the Creator, he lives like a householder. It is a very important point to remember; Gurbani stresses on household life and advises the followers that to realize the Creator, one should remain above Maya influences while living right in it.

ਨਿਰੰਤਰਿ = ਇੱਕ-ਰਸ, ਲਗਾਤਾਰ। ਬੰਧੁ = ਬੰਨ੍ਹ, ਰੋਕ, ਬੰਨਾ। ਉਡੈ ਨ = ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੰਸਾ = ਜੀਵ, ਮਨ। ਕੰਧੁ = ਸਰੀਰ। ਨ ਪੜੈ = ਨਹੀਂ ਢਹਿੰਦਾ, ਛਿੱਜਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਹਜ = ਮਨ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਅਡੋਲਤਾ।੧੬।

(ਜੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੱਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ) ਇਕ-ਰਸ ਅਫੁਰ ਪਰਮਾਤਮਾ (ਦੀ ਯਾਦ) ਦਾ ਇਕ ਅਤੁੱਟ ਬੰਨਾ ਬਣਾ ਦੇਈਏ, (ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ) ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਭੀ ਛਿੱਜਦਾ ਨਹੀਂ (ਭਾਵ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੱਤਿਆ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ)। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਹਜ-ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਘਰ ਸਮਝ ਲਏ (ਭਾਵ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹੇ), ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।੧੬।

ਕਿਸੁ ਕਾਰਣਿ ਗ੍ਰਿਹੁ ਤਜਿਓ ਉਦਾਸੀ ॥ ਕਿਸੁ ਕਾਰਣਿ ਇਹੁ ਭੇਖੁ ਨਿਵਾਸੀ ॥

ਕਿਸੁ ਵਖਰ ਕੇ ਤੁਮ ਵਣਜਾਰੇ ॥ ਕਿਉ ਕਰਿ ਸਾਥੁ ਲੰਘਾਵਹੁ ਪਾਰੇ ॥੧੭॥

Kis kāraṇ garihu ṯaji▫o uḏāsī. Kis kāraṇ ih bẖekẖ nivāsī.

Kis vakẖar ke ṯum vaṇjāre. Ki▫o kar sāth langẖāvahu pāre. ||17||

In Essence: (questions of the yogis). For what purpose did you forsake your home to become hermit (or sannyasi)? For what reasons have you adopted this dress (family-man- dress)? What is your profession? How will you help your companions to ferry across the dreadful ocean (of Maya)?

The reference in above questions is about the Guru’s a past visit to Yogis and other seekers in a garb of a Faqeer. The clarity given by the Guru suggests that the Yogis took him wrong.

ਕਿਸੁ ਕਾਰਣੁ = ਕਾਹਦੇ ਲਈ? ਤਜਿਓ = ਤਿਆਗਿਆ ਸੀ। ਉਦਾਸੀ = ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਨਿਵਾਸੀ = ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ (ਹੋਏ ਸੀ)। ਵਣਜਾਰੇ = ਵਪਾਰੀ। ਸਾਥੁ = (ਸੰ: ਸਾਰਥੁ) ਕਾਫ਼ਲਾ। {ਨੋਟ: ਲਫ਼ਜ਼ “ਸਾਥੁ” ਅਤੇ “ਸਾਥਿ” ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣ-ਯੋਗ ਹੈ। ‘ਸਾਥੁ’ ਨਾਂਵ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਸਾਥਿ’ ਸੰਬੰਧਕ ਹੈ। ਵੇਖੋ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਆਕਰਣ’}।੧੭।

(ਪ੍ਰਸ਼ਨ:) (ਜੇ ‘ਹਾਟੀ ਬਾਟੀ’ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ) ਤੁਸਾਂ ਕਿਉਂ ਘਰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਤੇ ‘ਉਦਾਸੀ’ ਬਣੇ ਸੀ? ਕਿਉਂ ਇਹ (ਉਦਾਸੀ-) ਭੇਖ ਧਾਰਿਆ ਸੀ? ਤੁਸੀ ਕਿਸ ਸੌਦੇ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹੋ? (ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੀ) ਜਮਾਤ ਨੂੰ (ਇਸ ‘ਦੁਤਰ ਸਾਗਰ’ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੋਗੇ? (ਭਾਵ, ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਤੁਸਾਂ ਕੇਹੜਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ)?।੧੭।

❀ ਨੋਟ: ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੋਸ਼ਟਿ ਬਟਾਲੇ (ਜ਼ਿਲਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ) ਦੇ ਲਾਗੇ ‘ਅੱਚਲ’ ਤੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ‘ਸ਼ਿਵਰਾਤਿ’ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਤਾਰਪੁਰੋਂ ਆਏ ਸਨ ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਲਿਬਾਸ ਵਿਚ ਸਨ, ਤਾਹੀਏਂ ਭੰਗਰਨਾਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ-“ਭੇਖ ਉਤਾਰਿ ਉਦਾਸਿ ਦਾ, ਵਤਿ ਕਿਉ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤਿ ਚਲਾਈ ॥” ਦੂਜੀ ‘ਉਦਾਸੀ’ ਵਿਚ ਇਹਨਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸੁਮੇਰ ਪਰਬਤ ਤੇ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਉਦਾਸੀ ਬਾਣੇ ਵਿਚ ਸਨ। ਇਥੇ ਪਉੜੀ ਨੰ: ੧੭ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਉਦਾਸੀ ਬਾਣੇ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ।

Here the Guru says: to see if there are indeed some real devotees of Akalpurakh in a Udaasi’s robes or not, he adopted Udaasi’s clothes; however, he doesn’t seek Him by wearing the dress of a renouncer but in a different way: by living among His created people as a family man and making an earning for living.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਤ ਭਏ ਉਦਾਸੀ ॥ ਦਰਸਨ ਕੈ ਤਾਈ ਭੇਖ ਨਿਵਾਸੀ ॥

ਸਾਚ ਵਖਰ ਕੇ ਹਮ ਵਣਜਾਰੇ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਤਰਸਿ ਪਾਰੇ ॥੧੮॥
Gurmukẖ kẖojaṯ bẖa▫e uḏāsī. Ḏarsan kai ṯā▫ī bẖekẖ nivāsī.

Sācẖ vakẖar ke ham vaṇjāre. Nānak gurmukẖ uṯras pāre. ||18||

In Essence: (Answers) In search of the Gurmukhs I became an Udaassi (who wanders alone after renouncing the world). To see Him, I have adopted this family man’s dress. My profession is dealing in the Name of Eternal Akalpurakh. Nanak says that those who are the true Guru – followers, will swim across (the ocean of Maya).

Unlike other religions, Sikhi is a more way of life than a religion and it is totally devoted to the Guru (who is a true broker between the seekers and the Creator; Gurubani also says that in the Guru, the Creator has specially installed Himself to communicate with the seekers: on 411, 996 Mehla 4,1024 Mehla 1 SGGS; the Guru believes that the whole world is a big family of Akalpurakh (137 SGGS, Mehla 5); therefore, one should live by rising above animosity, hatred, anger and conceit; a Sikh should pay more attentions to his or her own short comings than criticizing others; the aim of the Sikh is to get united with the Creator by praising Him by gathering virtues as per the advice of the Guru.

ਭਏ = ਬਣੇ ਸਾਂ। ਕੈ ਤਾਈ = ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ। ਦਰਸਨ = ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ।੧੮।

(ਉੱਤਰ:) ਅਸੀਂ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਾਸਤੇ ਉਦਾਸੀ ਬਣੇ ਸਾਂ, ਅਸਾਂ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ (ਉਦਾਸੀ-) ਭੇਖ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ-ਸੌਦੇ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਉਹ (‘ਦੁਤਰ ਸਾਗਰ’ ਤੋਂ) ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।੧੮।

The following questions are related to the way out of bringing the change in the life to realize Him; the Guru’s answers state again the importance of the true Guru and a way to settle the mind in His memory by over coming the three influences of Maya. Also in following questions, the purpose of human life is expressed as per the thoughts of the seekers. It is very difficult to fix the mind on the invisible as the visible attractions keep luring it in different colors. The Guru says that he interests in those who are fixed on Prabh and are not affective by the Maya negativity.

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਪੁਰਖਾ ਜਨਮੁ ਵਟਾਇਆ ॥ ਕਾਹੇ ਕਉ ਤੁਝੁ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਆ ॥

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਖਾਈ ॥ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥

ਬਿਨੁ ਦੰਤਾ ਕਿਉ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥ ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਕਰਹੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥੧੯॥

Kiṯ biḏẖ purkẖā janam vatā▫i▫ā. Kāhe ka▫o ṯujẖ ih man lā▫i▫ā.

Kiṯ biḏẖ āsā mansā kẖā▫ī. Kiṯ biḏẖ joṯ niranṯar pā▫ī.

Bin ḏanṯā ki▫o kẖā▫ī▫ai sār. Nānak sācẖā karahu bīcẖār. ||19||

In Essence: (Yogis’ questions) How have you changed your life gentleman? With whom have you involved your mind? In what way have you reined your mind from hoping and desiring? How have you found all pervading light within? How can the iron be eaten without any teeth (How the Maya’s influences which are hard to control, you have negated)? Nanak! Give us your right opinion?

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ = ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ? ਜਨਮੁ ਵਟਾਇਆ = ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਲਟ ਲਈ ਹੈ। ਕਾਹੇ ਕਉ = ਕਿਸ ਨਾਲ? ਮਨਸਾ = ਮਨ ਦਾ ਫੁਰਨਾ। ਖਾਈ = ਖਾ ਲਈ ਹੈ। ਨਿਰੰਤਰਿ = ਇੱਕ-ਰਸ। ਜੋਤਿ = ਰੱਬੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼। ਦੰਤ = ਦੰਦ। ਸਾਰੁ = ਲੋਹਾ।੧੯।

(ਪ੍ਰਸ਼ਨ:) ਹੇ ਪੁਰਖਾ! ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਲਟ ਲਈ ਹੈ? ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਮਨ ਕਿਸ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆ ਹੈ? ਮਨ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਫੁਰਨੇ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਾ ਲਏ ਹਨ? ਰੱਬੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ-ਰਸ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਪਿਆ ਹੈ? (ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਇਉਂ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਲੋਹਾ ਚੱਬਣਾ) ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲੋਹਾ ਕਿਵੇਂ ਚੱਬਿਆ ਜਾਏ? ਹੇ ਨਾਨਕ! ਕੋਈ ਸਹੀ ਵੀਚਾਰ ਦੱਸੋ (ਭਾਵ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਵੀਚਾਰ ਦੱਸੋ ਜੋ ਅਸਾਡੇ ਮਨ ਲੱਗੇ ਜਾਏ)।੧੯।

The frustrated minds wander hopelessly but a true Guru can bring them to a stable state; the Guru leads the followers to get involve with the Creator by over coming all kinds of desires that take them to frustration. In the end of these verses, the Guru stresses again on the grace of the Creator. The Bani starts with applauding of His devotees; please keep in the mind that His devotees follow the Guru and live totally as the true Guru guides them. Following verses repeat the same idea to stress on following the Guru and fixing the mind on all pervading light, Akalpurakh.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਜਨਮੇ ਗਵਨੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥ ਅਨਹਤਿ ਰਾਤੇ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਆ ॥

ਮਨਸਾ ਆਸਾ ਸਬਦਿ ਜਲਾਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੇ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥ ਨਾਨਕ ਤਾਰੇ ਤਾਰਣਹਾਰੁ ॥੨੦॥

Saṯgur kai janme gavan mitā▫i▫ā. Anhaṯ rāṯe ih man lā▫i▫ā.

Mansā āsā sabaḏ jalā▫ī. Gurmukẖ joṯ niranṯar pā▫ī.

Ŧarai guṇ mete kẖā▫ī▫ai sār. Nānak ṯāre ṯāraṇhār. ||20||

In Essence: By living as per the true Guru-instructions I have changed my life and ended wandering of my mind (in frustration), Being drenched in love, I have amused my mind with all permeating Akalpurakh. Through the Shabda, I have eradicated the desires and the hopes; thus,through the Guru I have found His all pervading light within. By effacing the influence of three-modes of Maya is like eating iron without teeth. Actually, Nanak says, Emancipator Akalpurakh helps to swim across this Maya Ocean.

If we go back to the beginning of this Bani (Verses 1), we see how the Guru is deemed as a mandatory need to envision Akalpurakh within. In the above verses, the Guru expresses the same idea; it is through the Guru that one get changed to become worthy of Akalpurakh. In Verses number 38, again the Guru stresses on the need of the Guru. When the Yogis ask him who is his Guru,, the Guru answers it in verses number 43;that answer settles the curiosity about the guiding force of Guru Nanak Dev Ji. We will discuss that in detail while discussing verses number 42 and 43.

Partial interpretation in Punjabi is by Dr. Sahib Singh Ji

G Singh

SIDH GOST

By G.Singh in GURBANI ARTICLES

We should not take the beginning verses of the bani “Sidh gost” as a solute to those self claimed yogis who met the Guru because as the verses are unfolded, it becomes clear what Guru Ji wants to say. This bani doesn’t express how Guru Ji solutes to anyone as he encounters the assembly of Yogis. There is no drama scene expressed in it. The word “Sidh” is defined in the Bani as “Akalpurakh (see stanza number 33). The Bani describes more about how to unite with the Creator than describing about yogis. The Guru answers the questions once asked by the yogis meticulously. The Guru starts the bani with the praise of those Seekers of Akalpurakh who, being around the true Guru, have become stable by meeting the Creator and in their hearts He manifests apparently. Therefore, the first stanza describes what the Guru believes in and what does interest him. If the readers look at the Banis like “Patti “ or “Dakhni Onkar”, it will become clear that it is not the occasion that is important to the Guru but his views in context of those who try to mislead the public in the name of Akalpurakh.

I just want to give one example how the words used in Gurbani are defined by the Guru himself as he takes his idea further, On 153, SGGS, there is an expression about the importance of the Guru; while addressing that, the Guru uses the word “Sadh” for a Guru; however Freedkoti Teeka and others are hesitant to term the the word ‘Sadh” as “a Guru”, please read those verses below:

ਨਾਮ ਸੰਜੋਗੀ ਗੋਇਲਿ ਥਾਟੁ ॥ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਫੂਟੈ ਬਿਖੁ ਮਾਟੁ ॥

ਬਿਨੁ ਵਖਰ ਸੂਨੋ ਘਰੁ ਹਾਟੁ ॥ ਗੁਰ ਮਿਲਿ ਖੋਲੇ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ॥੪॥

Nām sanjogī go▫il thāt. Kām kroḏẖ fūtai bikẖ māt.

Bin vakẖar sūno gẖar hāt. Gur mil kẖole bajar kapāt. ||4||

In Essence: Who are associated with His Naam, they deem the world as temporary; their poisonous lust and ager go away. Without His Naam, the body and the mind are just empty. By meeting the Guru, the door of adamant nature is opened.

Please note above the importance of the Guru who opens the closed minds; below, for the same entity, Guru, Guru Nanak dev Ji uses the word “sadh”; it will be clear from the context it is used in.

ਸਾਧੁ ਮਿਲੈ ਪੂਰਬ ਸੰਜੋਗ ॥ ਸਚਿ ਰਹਸੇ ਪੂਰੇ ਹਰਿ ਲੋਗ ॥

ਮਨੁ ਤਨੁ ਦੇ ਲੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੈ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥੫॥੬॥

Sāḏẖ milai pūrab sanjog. Sacẖ rahse pūre har log.

Man ṯan ḏe lai sahj subẖā▫e. Nānak ṯin kai lāga▫o pā▫e. ||5||6||

In Essence: As per the destiny, the Guru (Sadh means “Guru” here since in the first Vaak, the meeting of the Guru is referred) is met. Perfect Prabh’s devotees remain in bliss by being drenched in Prabh. Nanak says I touch the feet ( I offer a solute in utter humility) of those who, in utter humility, surrender completely to the Guru.

In the same way, the usage of Sidh in this Bani should be carefully defined; we just cannot take it as Sidhas or Yogis. In this Bani, through the questions of the yogis once asked the Guru, the followers are guided to follow the Guru responsibly and reach to the highest state where the true Guru followers reside. Spinning stories around Shabdas limits the application of that Shabdas which can surpass the wide range. I also must state that what I write is solely depends on my understanding I have got by studying Gurbani and the well defined various used words by the Gurus to convey very different meaning in different contexts; I do not make any claim about this, please take it as you feel better; if you disagree with me, that will be alright; I have just shared with you as I feel about the message conveyed in the Gurbani; your disagreement is welcome; however, it will be very useful to check out the repeatedly defined ideas by all Gurus and Bhagatas through their shabdas.

Before I elaborate on this bani, I just want to share an example how some different interpreters interpret Gurbani different ways without taking the time to check out the continuity of the idea expressed in the shabda. Please go on 160, SGGS

ਜਿਸ ਕੀ ਬਾਣੀ ਤਿਸੁ ਮਾਹਿ ਸਮਾਣੀ ॥

ਤੇਰੀ ਅਕਥ ਕਥਾ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਵਖਾਣੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

Jis kī baṇī ṯis māhi samāṇī.

Ŧerī akath kathā gur sabaḏ vakẖāṇī. ||1|| rahā▫o.

In Essence: Whose is this creation, it will merge in Him (the creation emanates from Him and it will merge in it: on 20, SGGS, Mehla 1). Oh Prabh! Though your subject is indescribable; it is explained by the Guru shabda.

The Guru tells that He is inexpressible; only efforts can be done to praise Him, and He is expressed by the Guru; however, the Guru also states still His virtues remain unexplained because His virtues are uncountable.

Below I am giving the interpretations given by others; if you agree with other interpreters, that will be fine but I want you to check out if that meaning of the word “bani” taken as “gurbani” sounds right in this context? Ponder over:

Manmohan Singh Ji :

Gurbani is merged in Him, to whom it belongs. Thine exposition is unutterable. By Guru’s instruction it is described. Pause.

Sant Singh Khalsa Ji:

The Word of His Bani belongs to Him; in Him, it is diffused. Your Speech cannot be spoken; through the Word of the Guru’s Shabad, it is chanted. ||1||Pause||

Freedkoti Teeka:

ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਜਿਸ ਤੇਰੀ (ਬਾਣੀ) ਬਨਾਵਟ ਜਗਤ ਹੈ ਤਿਸ ਤੇਰੇ ਮੈ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਸਮਾਈ ਹੈ ਭਾਵ ਯਹਿ ਕਿ ਤੂੰ ਅਧਿਸ੍ਟਾਨ ਹੈਂ ਪ੍ਰਪੰਚ ਤੇਰੇ ਮੈਂ ਕਲਪਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਅਕਥ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਗੁਰੋਂ ਕੇ ਉਪਦੇਸ ਦ੍ਵਾਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀ ਜਾਤੀ ਹੈ॥

Note: In this case, Teeka Freedkoti Tika stays a little close to the idea that continues from the previous verses.

Dr Sahib Singh Ji:

ਜਿਸ ਕੀ = ਜਿਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਦੀ। ਬਾਣੀ = ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਦੀ ਬਾਣੀ, ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ। ਤਿਸੁ ਮਾਹਿ = ਉਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਵਿਚ {ਨੋਟ: ਸੰਬੰਧਕ ‘ਕੀ’ ਦੇ ਕਾਰਨ ‘ਜਿਸੁ’ ਦਾ ੁ ਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਬੰਧਕ ‘ਮਾਹਿ’ ਇਹ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਵੇਖੋ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਆਕਰਣ’}। ਗੁਰ ਸਬਦਿ = ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੇ।੧।ਰਹਾਉ।

ਇਹ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਜਿਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਦੀ ਹੈ ਉਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਵਿਚ (ਹੀ) ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ (ਭਾਵ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਭੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਭੀ ਬੇਅੰਤ ਹਨ)। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਹੈ।੧।ਰਹਾਉ।

What I am trying to say here is not that others are wrong and I am right; I just want to say that if we simply follow the idea being elaborated by the Guru or the Bhagata in a shabda, we can learn the changed meaning of a word in different context. If you look at the meaning of the word “ਧਾਤੁ /Dhaat” in the Mahankosh; you will be surprised how it is used by the Guru for different meanings in different contexts. It is my understanding that if we pay a little attention to the words and their used contexts, we will not miss the Guru’s or a Bhagat Ji idea expressed in any shabda.

Now, Guru Nanak Dev Ji starts his bani with a prayer and applauding of rightful way of pursuing the Creator; before that, there is a short form of Mool Mantra:

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ ੧ ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ

Rāmkalī mėhlā 1 siḏẖ gosat

Raag Ramkli, Bani of First Nanak” Sidh Gosht

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

Ik▫oaŉkār saṯgur parsāḏ.

There is only one Creator, and with the true Guru Blessings,He is known (realized).

ਸਿਧ ਸਭਾ ਕਰਿ ਆਸਣਿ ਬੈਠੇ ਸੰਤ ਸਭਾ ਜੈਕਾਰੋ ॥

ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਰਹਰਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਸਾਚਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰੋ ॥

ਮਸਤਕੁ ਕਾਟਿ ਧਰੀ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਤਨੁ ਮਨੁ ਆਗੈ ਦੇਉ ॥

ਨਾਨਕ ਸੰਤੁ ਮਿਲੈ ਸਚੁ ਪਾਈਐ ਸਹਜ ਭਾਇ ਜਸੁ ਲੇਉ ॥੧॥

Siḏẖ sabẖā kar āsaṇ baiṯẖe sanṯ sabẖā jaikāro.

Ŧis āgai rahrās hamārī sācẖā apar apāro.

Masṯak kāt ḏẖarī ṯis āgai ṯan man āgai ḏe▫o.

Nānak sanṯ milai sacẖ pā▫ī▫ai sahj bẖā▫e jas le▫o. ||1||

In Essence: I applaud the Guru’s assembly in which the seekers become stable, and my prayer is to the eternal and infinite Akalpurakh; and I sacrifice my own self to Him in utter humility. Nanak says that when the Saint (The Guru) is met, Akalpurakh is met, and naturally the glory is obtained.

Please look at the first word “Sidh sabha”; is “Sidh Sabha” different from the “Sant sabha”? “The word –phrase “Kar assan baithe” shows that, the company of the seekers of Akalpurakh become stable (asan is also defined further in the bani); how have they become stable? Answer is :through the Guru; remember, in Gurbani, all spiritual height is obtained through the Guru; therefore, they are in the Guru’s assembly and it is called “Sant Sabha” or the sabha of the Guru, the Guru’s place: Gurdawara; as per the Guru’s advice, they should be be saluted. After saluting those who have obtained the stability of the mind through the Guru, the Guru prays to the Infinite Almighty. The last verse itself clears the meaning of “Sant” because it is stressed in the Gurbani that no body has obtained the Creator without the Guru. The word “Sach” should not be taken as its literal meaning “the truth” but as Akalpurakh who is indeed “the truth”.

Above verses express the importance of the Guru and the Guru’s teachings that lead the mortals to the praise of the infinite Akalpurakh. Through out Sri Guru Granth Sahib, it is stressed that the Creator is realized through the blessings of the Guru and no one without the Guru ever realized Him (on 30, 33,115,224, 515, 591, 1057, 1093 SGGS); that was another reason that the true Guru is repeatedly defined in Gurbani: the one who can see Him present within and out and show Him to others as well. The above verses related to “Sant” express the same vital point of view of Guru Nanak Dev Ji.

Therefore, I believe, “Sant sabha” is the congregation of the Guru because later on in the Bani, the Guru declares that in the Guru’s refuge, new life is built and one gets committed to the Creator while answering the question of the yogi how he has changed his life (Verses number 20 of this Bani). I believe, in this context, this word “Sant” stands for the Guru and the word’s literal meaning “the truth” defines the reality of the Creator. I take this stand basing on the answers of the Guru in the bani.

Dr Sahib Singh takes “Sidh Sabha” as an assembly where His praise is sung. I agree with him; it is the congregation of His seekers; therefore, it also sounds accurate as it fits in the context (Keep in the mind that such seekers are also inspired by the Guru). After agreeing with Dr Sahib Singh, to me, it looks strange that Guru Nanak Dev Ji meets the Yogis and says that he only solutes to the Saints not to them as some people try to interpret the first verses. I feel, Guru Ji above simply expresses his views about the Creator and His devotees.There is no description of the scene containing “as the Guru meets the Yogis”. Below comes the Rahao Vaaka through which Guru Ji sums up his views. In these verses, there is no question asked by any Yogi as some of the interpreters say. As I said before, who take the meaning of the first verses in a different way, I must say that it is their own choice of disagreeing with me and I respect that.

ਸਿਧ = ਸਿੱਧ ਦੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ। ਸਭਾ = ਮਜਲਸ। ਸਿਧ ਸਭਾ = ਰੱਬੀ ਮਜਲਸ, ਉਹ ਇਕੱਠ ਜਿਥੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਕਰਿ = ਬਣਾ ਕੇ। ਆਸਣਿ = ਆਸਣ ਉਤੇ, (ਭਾਵ), ਅਡੋਲ। ਜੈਕਾਰੋ = ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿਸੁ ਆਗੈ = ਉਸ ‘ਸੰਤ ਸਭਾ’ ਅੱਗੇ। ਰਹਰਾਸਿ = ਅਰਦਾਸ। ਮਸਤਕੁ = ਮੱਥਾ, ਸਿਰ। ਧਰੀ = ਮੈਂ ਧਰਾਂ। ਸਹਜ ਭਾਇ = ਸੁਖੈਨ ਹੀ। ਜਸੁ ਲੇਉ = ਜਸ ਕਰਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾਂ।੧।

(ਸਾਡੀ) ਨਮਸਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਹੈ ਜੋ ‘ਰੱਬੀ ਮਜਲਸ’ (ਸਤਸੰਗ) ਬਣਾ ਕੇ ਅਡੋਲ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਉਸ ਸੰਤ-ਸਭਾ ਅੱਗੇ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ (ਪ੍ਰਤੱਖ ਵੱਸਦਾ) ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਤ-ਸਭਾ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰ ਦਿਆਂ, ਤਨ ਤੇ ਮਨ ਭੇਟਾ ਰੱਖ ਦਿਆਂ (ਤਾਕਿ) ਸੁਖੈਨ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਸਕਾਂ; (ਕਿਉਂਕਿ) ਹੇ ਨਾਨਕ! ਸੰਤ ਮਿਲ ਪਏ ਤਾਂ ਰੱਬ ਮਿਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।੧। ❀ ਨੋਟ: ਲਫ਼ਜ਼ ‘ਸਿਧ’ ਦਾ ਅਰਥ ‘ਪਰਮਾਤਮਾ’ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਹੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਪਉੜੀ ਨੰ: ੩੩ ਵਿਚ ਭੀ ਲਫ਼ਜ਼ ‘ਸਿਧ’ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਪਰਮਾਤਮਾ’: “ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ ਹੋਇ ॥ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਦਾ ਤਪੁ ਹੋਇ ॥” ‘ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ’-ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ। ‘ਸਿਧ ਗੋਸਟਿ’ ਦੀ ਲੰਮੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿਚ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਪਉੜੀ ‘ਮੰਗਲਾ-ਚਰਨ’ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚੇ ਹੀ ‘ਮਨੋਰਥ’ ਭੀ ਪਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਾ-ਚਰਨ ਹੈ ‘ਸੰਤ ਸਭਾ’ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ‘ਮਨੋਰਥ’ ਹੈ ‘ਸਚੁ ਪਾਈਐ’।

Now remember, the Guru has just stated above that through the Guru, one becomes stable; again below he stresses the same point; it has nothing to do with the yogis and their questions:

ਕਿਆ ਭਵੀਐ ਸਚਿ ਸੂਚਾ ਹੋਇ ॥

ਸਾਚ ਸਬਦ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

Ki▫ā bẖavī▫ai sacẖ sūcẖā ho▫e.

Sācẖ sabaḏ bin mukaṯ na ko▫e. ||1|| rahā▫o.

In Essence: What is the use of wandering around (on different pilgrimages, in jungles or in isolation to become pure), the mind is purified only with the true Shabada (of the true Guru); no one is liberated without the true Shabda (from worldly-Maya Ocean.)(Pause)

In the Teeka freedkoti and as per Dr. Sahib Singh Ji, it is said that above was the question rose by the Yogis and the Guru answers it; if we pay attention to the Guru Vaakas, we will note that the Guru actually questions the wandering around of the Yogis and also of other kinds of recluses or saniassis, and then inserts his views in there.

Purity comes with His Name that comes through the Guru – guidance; otherwise, by wandering on pilgrimages and doing various efforts to purify the mind, remain useless because such efforts cannot clean it (The body bath limits the cleaning to the body).Obviously, leaving the house hold to seek Akalpurakh is not considered right by the Guru.

ਕਿਆ ਭਵੀਐ = ਭੌਣ ਦਾ ਕੀਹ ਲਾਭ? ਦੇਸ ਦੇਸਾਂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਭੌਣ ਦਾ ਕੀਹ ਲਾਭ? ਸਚਿ = ‘ਸੱਚ’ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ (ਜੁੜਿਆਂ)। ਸੂਚਾ = ਪਵਿਤ੍ਰ। ਰਹਾਉ = ਠਹਰ ਜਾਓ, (ਭਾਵ), ਇਸ ਸਾਰੀ ਲੰਮੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ‘ਮੁੱਖ ਭਾਵ’ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।ਰਹਾਉ।

(ਹੇ ਚਰਪਟ! ਦੇਸ-ਦੇਸਾਂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ) ਭੌਣ ਦਾ ਕੀਹ ਲਾਭ? ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆਂ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈਦਾ ਹੈ; (ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ) ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾ (“ਦੁਨੀਆ ਸਾਗਰ ਦੁਤਰ ਤੋਂ”) ਖ਼ਲਾਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।੧।ਰਹਾਉ।

❀ ਨੋਟ: ‘ਸੁਖਮਨੀ’ ਦੀਆਂ ੨੪ ਅਸ਼ਟਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੀ ਲੰਮੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ‘ਮੁੱਖ-ਭਾਵ’ ਕੇਵਲ ਹੇਠ-ਲਿਖੀਆਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਲਫ਼ਜ਼ ‘ਰਹਾਉ’ ਦਰਜ ਹੈ: ਸੁਖਮਨੀ ਸੁਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਭ ਨਾਮੁ ॥ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਮਨਿ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ॥ਰਹਾਉ॥ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਓਅੰਕਾਰੁ’ ਇਕ ਲੰਮੀ ਬਾਣੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ‘ਮੁਖ ਭਾਵ’ ‘ਰਹਾਉ’ ਦੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਇਉਂ ਹੈ: ਸੁਣਿ ਪਾਡੇ, ਕਿਆ ਲਿਖਹੁ ਜੰਜਾਲਾ ॥ ਲਿਖੁ ਰਾਮ ਨਾਮੁ, ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੋਪਾਲਾ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

Now, the questions and answers are started. These are the questions which are answered by the Guru who has already rejected searching of Akalpurakh through abandoning house – holding.

ਕਵਨ ਤੁਮੇ ਕਿਆ ਨਾਉ ਤੁਮਾਰਾ ਕਉਨੁ ਮਾਰਗੁ ਕਉਨੁ ਸੁਆਓ ॥

ਸਾਚੁ ਕਹਉ ਅਰਦਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਹਉ ਸੰਤ ਜਨਾ ਬਲਿ ਜਾਓ ॥

ਕਹ ਬੈਸਹੁ ਕਹ ਰਹੀਐ ਬਾਲੇ ਕਹ ਆਵਹੁ ਕਹ ਜਾਹੋ ॥

ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ ਸੁਣਿ ਬੈਰਾਗੀ ਕਿਆ ਤੁਮਾਰਾ ਰਾਹੋ ॥੨॥

Kavan ṯume ki▫ā nā▫o ṯumārā ka▫un mārag ka▫un su▫ā▫o.

Sācẖ kaha▫o arḏās hamārī ha▫o sanṯ janā bal jā▫o.

Kah baishu kah rahī▫ai bāle kah āvhu kah jāho.

Nānak bolai suṇ bairāgī ki▫ā ṯumārā rāho. ||2||

In Essence (Question to Guru Ji by yogis) who are you, what is your name, and what is your path and goal?

(Answer) I pray to the Eternal Almighty and I sacrifice to the Saints (This is my path) (Please note that this idea is already expressed in the beginning verses of this bani).

(Question) How do you stay stable, where do you live (being in stable state of the mind) like that? From where you have come and to where you will go, Nanak says that the Yogi asks him what his faith is.

ਤੁਮ੍ਹੇ = ਅੱਖਰ ‘ਮ’ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ‘ਹ’ ਹੈ। ਮਾਰਗੁ = ਰਸਤਾ, ਪੰਥ, ਮਤ। ਸੁਆਓ = ਮਨੋਰਥ, ਪ੍ਰਯੋਜਨ। ਕਹਉ = ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਪਦਾ ਹਾਂ। ਹਉ = ਮੈਂ। ਕਹ = ਕਿਥੇ? ਕਿਸ ਦੇ ਆਸਰੇ? ਬੈਸਹੁ = (ਤੁਸੀ) ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਬਾਲੇ = ਹੇ ਬਾਲਕ! ਕਹ = ਕਿਥੇ? ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ = ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ (ਕਿ ਜੋਗੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ)। ਬੈਰਾਗੀ = ਹੇ ਬੈਰਾਗੀ! ਹੇ ਵੈਰਾਗਵਾਨ! ਹੇ ਸੰਤ ਜੀ! ਸਾਚੁ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਰਾਹੋ = ਰਾਹੁ, ਮਤ, ਮਾਰਗ।੨।

(ਚਰਪਟ ਜੋਗੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ-) ਤੁਸੀ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਕੀਹ ਨਾਮ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਕੀਹ ਮਤ ਹੈ? (ਉਸ ਮਤ ਦਾ) ਕੀਹ ਮਨੋਰਥ ਹੈ? (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਉੱਤਰ-) ਮੈਂ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ (ਪ੍ਰਭੂ ਅਗੇ ਹੀ ਸਦਾ) ਅਰਦਾਸਿ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਤੋਂ ਸਦਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ (ਬੱਸ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ)। (ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ-ਚਰਪਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ-) ਹੇ ਬਾਲਕ! ਤੁਸੀ ਕਿਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰਤਿ ਕਿਸ ਵਿਚ ਜੁੜਦੀ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ? ਹੇ ਸੰਤ! ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਕੀਹ ਮਤ ਹੈ?।੨।

First question makes it clear that the inquirers have learned about the stability of the mind of the Guru; another questions come out of curiosity created by that finding about the Guru. What is his faith? Now that is what interests the yogis. The Guru describes his faith by also defining what really the true Guru says about living this life properly:

ਘਟਿ ਘਟਿ ਬੈਸਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਰਹੀਐ ਚਾਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਏ ॥

ਸਹਜੇ ਆਏ ਹੁਕਮਿ ਸਿਧਾਏ ਨਾਨਕ ਸਦਾ ਰਜਾਏ ॥

ਆਸਣਿ ਬੈਸਣਿ ਥਿਰੁ ਨਾਰਾਇਣੁ ਐਸੀ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਏ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਏ ॥੩॥

Gẖat gẖat bais niranṯar rahī▫ai cẖālėh saṯgur bẖā▫e.

Sėhje ā▫e hukam siḏẖā▫e Nānak saḏā rajā▫e.

Āsaṇ baisaṇ thir nārā▫iṇ aisī gurmaṯ pā▫e.

Gurmukẖ būjẖai āp pacẖẖāṇai sacẖe sacẖ samā▫e. ||3||

In Essence: (Answer) On the One Almighty, who pervades in all, I stay concentrated; to live in Guru’s Will is my faith. In Akalpurakh’s Ordinance I have come and I shall go according to His Ordinance; Nanak lives always in His Ordinance. Only Almighty is the eternal and permanent, this is the Guru – guidance I have (In this verse, the meaning of the word “ਆਸਣਿ ਬੈਸਣਿ /asan baisani is made clear; if you recall, it was used in the very beginning of the Bani.). The true Guru Follower understands Him, knows his “self” and gets merged with the Eternal Akalpurakh.

How the stability of the mind is obtained? Not by writing about Him, or discussing about Him or claiming to know Him but by living humbly in His ordinance; as per the guru guidance: whatever comes by should be taken as His prevailing Ordinance without judging Him. This is what the true Guru says,”

ਕਿਵ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਈਐ ਕਿਵ ਕੂੜੈ ਤੁਟੈ ਪਾਲਿ ॥

Kiv sachiaaraa hoeeai kiv koorrai thuttai paal ||

In Essence: So how can one be truthful? And how cans the veil of falsehood can be torn away?

ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਨਾਨਕ ਲਿਖਿਆ ਨਾਲਿ ॥੧॥

Hukam rajaaee chalanaa naanak likhiaa naal ||1||

Nanak says that we should obey His preordained ordinance; on 1, SGGS”

ਘਟਿ = ਘਟ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ। ਘਟਿ ਘਟਿ = ਹਰੇਕ ਘਟ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ (ਭਾਵ, ਹਰੇਕ ਘਟ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਅੰਦਰ)। ਬੈਸਿ = ਬੈਠ ਕੇ, ਟਿਕ ਕੇ। ਨਿਰੰਤਰਿ = ਨਿਰ-ਅੰਤਰਿ, ਇਕ-ਰਸ, ਸਦਾ। ਅੰਤਰ = ਵਿੱਥ, ਵਕਫ਼ਾ। ਰਹੀਐ = ਰਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਤਿ ਜੁੜਦੀ ਹੈ। ਭਾਏ = ਭਾਉ ਵਿਚ, ਮਰਜ਼ੀ ਵਿਚ। ਸਹਜੇ = ਸੁਤੇ ਹੀ। ਹੁਕਮਿ = ਹੁਕਮ ਵਿਚ। ਸਿਧਾਏ = ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ। ਰਜਾਏ = ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ। ਆਸਣਿ = ਆਸਣ ਵਾਲਾ। ਬੈਸਣਿ = ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ। ਥਿਰੁ = ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਬੂਝੈ = ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪੁ = ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ।੩।

(ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਉੱਤਰ-) (ਹੇ ਚਰਪਟ!) ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ (ਦੀ ਯਾਦ) ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਰਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਆਖ-) ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਸੁਤੇ ਹੀ (ਜਗਤ ਵਿਚ) ਆਏ, ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। (ਪੱਕੇ) ਆਸਣ ਵਾਲਾ, (ਸਦਾ) ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਅਸਾਂ ਇਹੀ ਗੁਰ-ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ, ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।੩।

❀ ਨੋਟ: ਪਉੜੀ ਨੰ: ੨ ਦੀਆਂ ਅੰਤਲੀਆਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਪਉੜੀ ਨੰ: ੩ ਹੈ।

The Yogis’ questions appear to be coming out of their belief in one goal which, as they feel, is obtained through only their path. Obviously, they haven’t learned to obey His ordinance rightful way. May be they don’t understand what is really meant by living in His ordinance. Now they question the Guru further by bringing the complexity of the world in.

ਦੁਨੀਆ ਸਾਗਰੁ ਦੁਤਰੁ ਕਹੀਐ ਕਿਉ ਕਰਿ ਪਾਈਐ ਪਾਰੋ ॥

ਚਰਪਟੁ ਬੋਲੈ ਅਉਧੂ ਨਾਨਕ ਦੇਹੁ ਸਚਾ ਬੀਚਾਰੋ ॥

ਆਪੇ ਆਖੈ ਆਪੇ ਸਮਝੈ ਤਿਸੁ ਕਿਆ ਉਤਰੁ ਦੀਜੈ ॥

ਸਾਚੁ ਕਹਹੁ ਤੁਮ ਪਾਰਗਰਾਮੀ ਤੁਝੁ ਕਿਆ ਬੈਸਣੁ ਦੀਜੈ ॥੪॥

Ḏunī▫ā sāgar ḏuṯar kahī▫ai ki▫o kar pā▫ī▫ai pāro.

Cẖarpat bolai a▫oḏẖū Nānak ḏeh sacẖā bīcẖāro.

Āpe ākẖai āpe samjẖai ṯis ki▫ā uṯar ḏījai.

Sācẖ kahhu ṯum pārgarāmī ṯujẖ ki▫ā baisaṇ ḏījai. ||4||

In Essence: (Question by Yogi Charpat) How the dreadful worldly Maya Ocean is swum across?” asks Charpat, “Detached Nanak! Give the true answer with deliberation.”

(Answer) “What can I answer to him who himself knows the answer of the question he asks. (However, here is the answer) Praise the Almighty who helps to swim across the worldly Ocean; I don’t find fault in your question (how to swim across worldly ocean)”

The Guru tells the Yogi that he knows that the worldly ocean is not easy to swim across as he knows himself; therefore, his question is valid and important. In his answer, the Guru says that one should praise Akalpurakh who is indeed capable of taking the mortal out of this dreadful ocean. After that Guru Ji inserts his views as well, please read on:

ਦੁਤਰੁ = ਦੁੱਤਰੁ, ਦੁਸ-ਤੁਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਿਉਕਰਿ = ਕਿਵੇਂ? ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ? ਪਾਰੋ = ਪਾਰਲਾ ਕੰਢਾ। ਨਾਨਕ = ਹੇ ਨਾਨਕ! ਅਉਧੂ = ਵਿਰਕਤ। ਸਾਚੁ ਕਹਹੁ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪੋ। ਪਾਰਗਰਾਮੀ = (ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ) ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ। ਬੈਸਣੁ = (ਸੰ: ਵ੍ਯਸਨ) ਉਕਾਈ, ਨੁਕਸ। {ਵ੍ਯਸਨ = ਪ੍ਰਹਾਰੀ (ਸੰ: ਵ੍ਯਸਨ ਪ੍ਰਹਾਰਿਨ), ਉਹ ਜੋ ਚਰਚਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਕਿਸੇ ਉਕਾਈ ਤੇ ਚੋਟ ਮਾਰਦਾ ਹੈ}।੪।

ਚਰਪਟ ਆਖਦਾ ਹੈ (ਭਾਵ, ਚਰਪਟ ਨੇ ਆਖਿਆ)-ਜਗਤ (ਇਕ ਐਸਾ) ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰਕਤ ਨਾਨਕ! ਠੀਕ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸ ਕਿ (ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ) ਪਾਰਲਾ ਕੰਢਾ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੇ। ਉੱਤਰ: (ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ) ਆਪ ਆਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ (ਉਸ ਨੂੰ) ਸਮਝਦਾ (ਭੀ) ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ (ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ) ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; (ਇਸ ਵਾਸਤੇ, ਹੇ ਚਰਪਟ!) ਤੇਰੇ (ਪ੍ਰਸ਼ਨ) ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਕਾਈ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, (ਉਂਝ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ) ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ (ਇਸ ‘ਦੁਤਰੁ ਸਾਗਰੁ’ ਤੋਂ) ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਉਗੇ।੪।

Answer of the Guru continues in a detailed manners:

ਜੈਸੇ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਨਿਰਾਲਮੁ ਮੁਰਗਾਈ ਨੈ ਸਾਣੇ ॥

ਸੁਰਤਿ ਸਬਦਿ ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਤਰੀਐ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੇ ॥

ਰਹਹਿ ਇਕਾਂਤਿ ਏਕੋ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਆਸਾ ਮਾਹਿ ਨਿਰਾਸੋ ॥

ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਦੇਖਿ ਦਿਖਾਏ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੋ ॥੫॥

Jaise jal mėh kamal nirālam murgā▫ī nai sāṇe.

Suraṯ sabaḏ bẖav sāgar ṯarī▫ai Nānak nām vakẖāṇe.

Rahėh ikāŉṯ eko man vasi▫ā āsā māhi nirāso.

Agam agocẖar ḏekẖ ḏikẖā▫e Nānak ṯā kā ḏāso. ||5||

In Essence: Just as a lotus remains immaculate in the water and a duck swims on water but doesn’t get wet, if the mind is fixed on Guru-word (by remaining detached to Maya), Nanak says that by uttering His Name, this worldly Ocean is crossed. Those who are indifferent to desires and hopes while living in this world, live like an alone person and in their hearts only Akalpurakh abides. Nanak is slave of that person who sees the inaccessible and incomprehensible Almighty and shows Him to others as well.

With analogy of lotus and a duck, the Guru teaches the followers how to become immaculate while living in Maya world. Both the lotus and the the duck remain close to the water but remain above it. It is all about eradicating the negativity of Maya net in the world. The Guru also explains who beholds Him and causes others to behold Him deserves all respect.

To be continued…

https://www.gursoch.com/gurmat-vichar/sidh-gost-part-2/

Interpretation in Punjabi is by Dr. Sahib Singh Ji

G Singh

Sukhmani, Raag Gauri; Part 2

By G.Singh in GURBANI ARTICLES

For reading part -1

https://www.gursoch.com/gurmat-vichar/sukhmani-raag-gauri-reservoir-of-peace-mehla-5/

As described in the elaboration of the Sloka of Fifth Nanak quoted above, the contemplating the Creator brings eternal peace to the mind and it remains absorbed in Him in utter love. It eventually becomes one with Him. Because of that, the feelings of pains, inclinations toward vices and fearing of death go away. The furnace of desires starts getting dim to go off. Maya – influences though exist, they remain ineffective. Then, Guru Ji again reminds us the importance of the company of His devotees where true contemplating Akalpurakh is learned. All Sikhs must understand that to follow Guru path, the environment in which He is praised and discussed, must be preferred to everything. In there, meditation on Him is mastered. Bhagat Kabir Ji strongly asks the seekers to avoid negative environment (1369 SGGS).

In the society, super natural illusions are embraced as powerful trades; who display them, they become known in the society. Because of having those supernatural powers, or influential techniques, some people start defining the divine knowledge, and set up their own rules for the soul to get salvation. In the following, Guru Ji asks us to start contemplating Prabh because through contemplating Him, one doesn’t desire any kind of rituals or set up religious norms. The person, who contemplates on Him, gets divine intellect, pleases the Creator and thus becomes pious. If we get committed to the Guru guidance, why should we care for what the so called spiritual leaders say? Now, Fifth Nanak compresses all the deeds of known powers into one deed: His meditation.

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਤਤੁ ਬੁਧਿ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਜਪ ਤਪ ਪੂਜਾ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਬਿਨਸੈ ਦੂਜਾ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਤੀਰਥ ਇਸਨਾਨੀ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਦਰਗਹ ਮਾਨੀ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਹੋਇ ਸੁ ਭਲਾ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਸੁਫਲ ਫਲਾ ॥

ਸੇ ਸਿਮਰਹਿ ਜਿਨ ਆਪਿ ਸਿਮਰਾਏ ॥ ਨਾਨਕ ਤਾ ਕੈ ਲਾਗਉ ਪਾਏ ॥੩॥

Parabẖ kai simran riḏẖ siḏẖ na▫o niḏẖ. Parabẖ kai simran gi▫ān ḏẖi▫ān ṯaṯ buḏẖ.

Parabẖ kai simran jap ṯap pūjā. Parabẖ kai simran binsai ḏūjā.

Parabẖ kai simran ṯirath isnānī. Parabẖ kai simran ḏargėh mānī.

Parabẖ kai simran ho▫e so bẖalā. Parabẖ kai simran sufal falā.

Se simrahi jin āp simrā▫e. Nānak ṯā kai lāga▫o pā▫e. ||3||

In Essence: By contemplating Akalpurakh, all power and nine treasures are obtained; by contemplating Him, the Divine knowledge, the meditation and the essence of wisdom come. Contemplating Him is itself His devotion, penance and worship; with it, duality is illuminated. Contemplating Him is like bathing on pilgrimage-places; contemplating Akalpurakh makes one accepted by Him. By contemplating Him, one deems whatever happens is good and happens under His Ordinance; contemplating Him enables one to achieve the spiritual goal successfully. Only that person contemplates Him whom He causes to do so; Nanak says that he likes to touch the feet of that person who is blessed with that virtue (means he has the highest respect for those who contemplate Him).

His meditation leads to contentment, worry free living and spiritual powers. Through His meditation, one attains divine wisdom.

His meditation is above all deeds and through it one succeeds in spiritual success because it satiates the mind completely. It cleans the mind and enables it to walk on a right path. As the mind is contented, all desires are fulfilled (it’s a metaphoric expression; it means the mind doesn’t desire anymore). Thus, while living in Maya, through His meditation, one remains immaculate.

ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਸਭ ਤੇ ਊਚਾ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਉਧਰੇ ਮੂਚਾ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਬੁਝੈ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੁਝੈ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਨਾਹੀ ਜਮ ਤ੍ਰਾਸਾ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਪੂਰਨ ਆਸਾ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਮਨ ਕੀ ਮਲੁ ਜਾਇ ॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਰਿਦ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥

ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਬਸਹਿ ਸਾਧ ਕੀ ਰਸਨਾ ॥ ਨਾਨਕ ਜਨ ਕਾ ਦਾਸਨਿ ਦਸਨਾ ॥੪॥
Parabẖ kā simran sabẖ ṯe ūcẖā. Parabẖ kai simran uḏẖre mūcẖā.

Parabẖ kai simran ṯarisnā bujẖai. Parabẖ kai simran sabẖ kicẖẖ sujẖai.

Parabẖ kai simran nāhī jam ṯarāsā. Parabẖ kai simran pūran āsā.

Parabẖ kai simran man kī mal jā▫e. Amriṯ nām riḏ māhi samā▫e.

Parabẖ jī basėh sāḏẖ kī rasnā. Nānak jan kā ḏāsan ḏasnā. ||4||

In Essence: Contemplating Akalpurakh is the most exalted deed of all deeds. And, many are saved by it. By contemplating Him, all desires are realized and understanding of everything comes. Because of His contemplation, the fear of death doesn’t remain and one is satiated (in His love). Because of contemplating Him, one enshrines His Eternal Name in the heart due to which the filth of the mind goes away. Akalpurakh remains on the tongue of His devotees. Nanak is slave of the slaves of Akalpurakh (who utter His Name).

Guru Ji again suggests us to seek the company of His devotees; only they can keep us inclined toward Him. Through them when one learns to meditate on Him, everything is changed; all the fears are gone and the satiation with His Naam blooms within. How does it occur? When one believes what Guru says and practices it in the company of Guru – believers, one’s mind grows enough strong to defeat the outer influences of Maya.

In the following, Fifth Nanak defines the state of mind of those persons who get drenched in His love through meditation:

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਧਨਵੰਤੇ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਪਤਿਵੰਤੇ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਜਨ ਪਰਵਾਨ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਧਾਨ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸਿ ਬੇਮੁਹਤਾਜੇ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸਿ ਸਰਬ ਕੇ ਰਾਜੇ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਸੁਖਵਾਸੀ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ॥

ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਲਾਗੇ ਜਿਨ ਆਪਿ ਦਇਆਲਾ ॥ ਨਾਨਕ ਜਨ ਕੀ ਮੰਗੈ ਰਵਾਲਾ ॥੫॥
Parabẖ ka▫o simrahi se ḏẖanvanṯe. Parabẖ ka▫o simrahi se paṯivanṯe.

Parabẖ ka▫o simrahi se jan parvān. Parabẖ ka▫o simrahi se purakẖ parḏẖān.

Parabẖ ka▫o simrahi sė bemuhṯāje. Parabẖ ka▫o simrahi sė sarab ke rāje.

Parabẖ ka▫o simrahi se sukẖvāsī. Parabẖ ka▫o simrahi saḏā abẖināsī.

Simran ṯe lāge jin āp ḏa▫i▫ālā. Nānak jan kī mangai ravālā. ||5||

In Essence: The persons, who contemplate Akalpurakh, are wealthy and glorious (in spiritual realms). The ones, who contemplate the Almighty, are the accepted ones (by God) and distinguished ones. Who contemplate Akalpurakh, they become totally independent. Who contemplate Akalpurakh, they are kings of all. Who contemplate Akalpurakh, they have the peace of mind all the time, and the contemplating Him makes them immortal. Those persons contemplate Him whom Akalpurakh causes to do so by bestowing His kindness. Nanak says: upon whom He has shown His kindness, he humbly shows utter respect toward them.

In Guru Nanak’s house, only those persons are wealthy and glorious who remain drenched in His love. This stanza expresses about those virtues which one attains through His meditation. Because of His meditation, one becomes distinguished one and thus gets accepted by the Creator. Contemplating Him leads the soul to merge with its Creator; it becomes eternal. His meditation doesn’t stop anyone from working to make a living. It doesn’t stop anyone performing duties of a family; actually, it fortifies the internal instinct to remain with Him while living in His Created Maya.

When the mortals learn how to contemplate Akalpurakh through a Saint, they totally get changed; they start living in a different way because through contemplating Akalpurakh, they become benevolent, they attain stable peace, they become able to control their minds and they feel Akalpurakh always present within.

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਤਿਨ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਮੁਖ ਸੁਹਾਵੇ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਤਿਨ ਸੂਖਿ ਬਿਹਾਵੈ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਤਿਨ ਆਤਮੁ ਜੀਤਾ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਤਿਨ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਾ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਤਿਨ ਅਨਦ ਘਨੇਰੇ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਬਸਹਿ ਹਰਿ ਨੇਰੇ ॥

ਸੰਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗਿ ॥ ਨਾਨਕ ਸਿਮਰਨੁ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ॥੬॥
Parabẖ ka▫o simrahi se par▫upkārī. Parabẖ ka▫o simrahi ṯin saḏ balihārī.

Parabẖ ka▫o simrahi se mukẖ suhāve. Parabẖ ka▫o simrahi ṯin sūkẖ bihāvai.

Parabẖ ka▫o simrahi ṯin āṯam jīṯā. Parabẖ ka▫o simrahi ṯin nirmal rīṯā.

Parabẖ ka▫o simrahi ṯin anaḏ gẖanere. Parabẖ ka▫o simrahi basėh har nere.

Sanṯ kirpā ṯe an▫ḏin jāg. Nānak simran pūrai bẖāg. ||6||

In Essence: The persons, who contemplate Akalpurakh, are benevolent, and I always sacrifice to them who contemplate Him. Those persons appear beauteous who contemplate Almighty; such persons live their lives in peace. Who contemplate Akalpurakh, they conquer their minds and their living becomes pure. Those who contemplate Akalpurakh, they have many folds of joys. By contemplating Him, they live close to Akalpurakh. With the blessings of Saints, they remain awake (From Maya influences,) Nanak says that contemplating Him comes because of a perfect luck.

Only those learn to contemplate Akalpurakh who are fortunate; otherwise, many people remain stuck in doubts or duality. Being convinced by the Guru, many people start imbibing with nectar-Gurbani and get drenched in the love of the Creator. The Guru enables the soul to remain in the refuge of one Creator and thus he makes it fearless. It is His show and the mortals are just the actors who play their assigned roles (951 SGGS). The Creator has laced the mortals with wonderful brains to execute their assigned duties. He has thrown all kinds of dices (433 SGGS). To help the mortals to secure stability, He takes the mortals to the right path.

Below, Guru Ji is explaining how contemplating Akalpurakh becomes beneficial. Day by day, all worries and anxieties kill us slowly. That unbearable and unwanted storm of worries and anxieties are barricaded with His meditation. Guru Ji also reminds us of His grace in this context.

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਕਬਹੁ ਨ ਝੂਰੇ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਹਰਿ ਗੁਨ ਬਾਨੀ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਨੀ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਨਿਹਚਲ ਆਸਨੁ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਕਮਲ ਬਿਗਾਸਨੁ ॥

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਿਮਰਨਿ ਅਨਹਦ ਝੁਨਕਾਰ ॥ ਸੁਖੁ ਪ੍ਰਭ ਸਿਮਰਨ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰ ॥

ਸਿਮਰਹਿ ਸੇ ਜਨ ਜਿਨ ਕਉ ਪ੍ਰਭ ਮਇਆ ॥ ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਜਨ ਸਰਨੀ ਪਇਆ ॥੭॥

Parabẖ kai simran kāraj pūre. Parabẖ kai simran kabahu na jẖūre.

Parabẖ kai simran har gun bānī. Parabẖ kai simran sahj samānī.

Parabẖ kai simran nihcẖal āsan. Parabẖ kai simran kamal bigāsan.

Parabẖ kai simran anhaḏ jẖunkār. Sukẖ parabẖ simran kā anṯ na pār.

Simrahi se jan jin ka▫o parabẖ ma▫i▫ā. Nānak ṯin jan sarnī pa▫i▫ā. ||7||

In Essence: By contemplating Akalpurakh, the tasks are accomplished and one doesn’t endure anxiety ever. By contemplating Almighty, one utters His praises only and thus remains in equipoise. By contemplating Him, one remains stable and one’s lotus heart blooms. By contemplating Him, one hears sound of the celestial strain. There is no limit of comfort and peace one gets through contemplating Almighty. Only those contemplate Him upon whom He bestows His grace. Nanak seeks refuge of such persons.

Fifth Nanak gives stress on meditating on Akalpurakh through which one learns how to still the mind to experience ever the stability of the mind. We talk about freedom but never enjoy it completely because some how our bonds of Maya keep us slaves of our minds and other influences. No spiritual guide can guide us to the stability of mind as long as Maya bonds are promoted. There are many so called seers who do such advertisement, but they go through the same kind of slavery of the mind as their followers do. Fifth Nanak asks us to prepare our minds to reach to the state of mind where it gets stilled. If that is done, a complete freedom is obtained. Our minds are made to observe everything it experiences or encounters; nonetheless, if it develops love in the Creator and His Ordinance, it doesn’t get involve in other stuff. It acts like a person who has no desire to drink even being present in a club where drinks are served free. Such a person’s mind becomes disinterested in things that drag it away from His envisioned presence. When it secures a state of mind where peace is restored forever, it doesn’t want to lose it. It stays with the Guru guidance. It remains into envisioning Him everywhere. Worldly show loses its luster for it and the presence of Maya attractions become ineffective.

In this last stanza of First Ashtpadee, Fifth Nanak elaborates on gnosis of scriptures, seekers, and Bhagatas; it is the power of Akalpurakh that runs His big show. We must understand how the Guru sees no difference between Akalpurakh and His meditation.

ਹਰਿ ਸਿਮਰਨੁ ਕਰਿ ਭਗਤ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ॥ ਹਰਿ ਸਿਮਰਨਿ ਲਗਿ ਬੇਦ ਉਪਾਏ ॥

ਹਰਿ ਸਿਮਰਨਿ ਭਏ ਸਿਧ ਜਤੀ ਦਾਤੇ ॥ ਹਰਿ ਸਿਮਰਨਿ ਨੀਚ ਚਹੁ ਕੁੰਟ ਜਾਤੇ ॥

ਹਰਿ ਸਿਮਰਨਿ ਧਾਰੀ ਸਭ ਧਰਨਾ ॥ ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਹਰਿ ਕਾਰਨ ਕਰਨਾ ॥

ਹਰਿ ਸਿਮਰਨਿ ਕੀਓ ਸਗਲ ਅਕਾਰਾ ॥ ਹਰਿ ਸਿਮਰਨ ਮਹਿ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰਾ ॥

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਇਆ ॥ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਿਮਰਨੁ ਤਿਨਿ ਪਾਇਆ ॥੮॥੧॥

Har simran kar bẖagaṯ pargatā▫e. Har simran lag beḏ upā▫e.

Har simran bẖa▫e siḏẖ jaṯī ḏāṯe. Har simran nīcẖ cẖahu kunt jāṯe.

Har simran ḏẖārī sabẖ ḏẖarnā. Simar simar har kāran karnā.

Har simran kī▫o sagal akārā. Har simran mėh āp nirankārā.

Kar kirpā jis āp bujẖā▫i▫ā. Nānak gurmukẖ har simran ṯin pā▫i▫ā. ||8||1||

In Essence: By contemplating Akalpurakh, His devotees become distinguished ones; by contemplating Him, the Vedas were composed. By contemplating Him, many people become adepts, celibates and donors. Due to the contemplation of Him, persons who were called low, become well renowned in the world. Because of contemplation of Him, the entire earth is installed and held with His support; therefore, (one should) contemplate Him who has created all this. For His contemplation, He has created the whole creation. Akalpurakh Himself is present where He is contemplated. Nanak says that to whom He imparts understanding of this with His grace, obtains the contemplation of Him through the Guru.

His mediation leads to higher level of consciousness. It glorifies the deliverer; it leads to virtuous deeds. Guru Ji states that this whole world is created so that the mortal can meditate on Him (433 SGGS, Mehla 1); in His contemplation, Akalpurakh Himself abides in. He is felt, envisioned and realized in His contemplation. Nonetheless, this gift of contemplating Him is obtained with His grace. Who gets it, does it perfectly. Here, it is not said that one is asked to wait only for His grace; actually, one is advised not to worry about anything, not even about His grace while following the Guru. Good deeds need to be continued; virtuous thinking must be continued to shape the behavior and to improve the meditation on Him which enables the mind to drench in His love. Hoping nothing but living in His love is important. His grace is in His hands, it comes as His own way; therefore, worrying about that is not encouraged at all in Gurbani. In other words, follow the Guru shown path and follow it with all honesty without worrying about the fruit because hoping for the fruits can lead us to selfishness; it is the devotion done in selflessness that counts in spiritual realms…………

G Singh

There is None Other than The Creator

Surrendering the Self | Bhagat Kabir Ji on Realizing Akalpurakh | Gursoch.com

Remember The Old Age And The Death As Well

The Creator and Us

ਤੋਹੀ ਮੋਹੀ ਮੋਹੀ ਤੋਹੀ ਅੰਤਰੁ ਕੈਸਾ ॥ ਕਨਕ ਕਟਿਕ ਜਲ ਤਰੰਗ ਜੈਸਾ ॥1॥

Not in the hard ways.

Dealing With The World While Remaining Connected To The Creator

A Story Of Pitiable Choices And The Guru Advice

Sidh Gost Part – 2

SIDH GOST

Sukhmani, Raag Gauri; Part 2

Recent Posts

Recent Comments